De hand

De verhouding tussen Johan Cruijff en Louis van Gaal is al een hele tijd hooglijk verstoord en waarschijnlijk ook vroeger nooit echt goed geweest. Beide heren hebben een ego met de afmetingen van een pakhuis en als dergelijke mensen tegenover elkaar komen te staan springen er zoveel vonken over dat een totale oorlog niet te vermijden is. Er zijn uitzendingen van Studio Sport geweest waarin Mart Smeets zijn gesprekspartner Cruijff bijna smeekte nu eindelijk eens iets aardigs over Van Gaal te zeggen, maar het hoge woord kwam er nooit uit. Zo beleven wij nu dat twee mannen die zeer veel goeds voor het voetbal hebben verricht elkaar behandelen alsof die ander een lepralijder uit de oudheid is.

Als het waar is dat de oudste de wijste moet zijn, dan heeft Cruijff tegen die zogenaamde regels zwaar gezondigd. Hij ziet Van Gaal niet als een trainer die zijn werk met tamelijk succes voortzet, maar als een man die er voortdurend aardigheid in heeft de grote daden van de Verlosser te minachten. En daarin heeft Johan gelijk. Want waarom anders wilde Van Gaal zijn landgenoot vorige week in Camp Nou niet de hand schudden toen diens erewedstrijd aan de orde was? Waarom de huldiging niet meemaken op het veld, maar wegsluipen als een dief in de nacht? Dat was niet alleen onbillijk van Louis, maar ook onverstandig.

Van Gaal moet in zijn intelligente momenten toch beseffen, dat men het nooit kan winnen van een levende legende – en dat is Cruijff. Een legende die bovendien een groot voordeel boven hem bezit, namelijk dat hij ooit de beste voetballer van de wereld was. Dat kan Van Gaal weliswaar niet helpen, want ook hij heeft uit zijn spelerscarrière gehaald wat erin zat, maar zijn aanleg schoot duidelijk tekort. In plaats van zich daarbij neer te leggen en – mede uit tactische overwegingen – Cruijff in ieder geval als ex-voetballer de hemel in te prijzen, bleef hij gefrustreerd en korzelig aan de zijlijn staan. Terwijl zelfs voorzitter Núñez applaudisseerde voor de man die ooit een draadnagel in zijn doodkist is geweest, kon Van Gaal niet de geringste waardering opbrengen.

Moet dat zo blijven? Het is eigenlijk te belachelijk voor woorden. De toekomst is voor Van Gaal. Al was het maar omdat Cruijff gestopt is met de uitoefening van het trainersvak. In plaats van elkaar volstrekt te negeren of louter hatelijkheden te spuien, zou een mens met overwicht en psychologisch inzicht een aantal gesprekken met deze kemphanen moeten voeren. Zou het niets voor Van der Reijden zijn? Wie Anton Geesink min of meer rustig kan houden durft wellicht een confrontatie met het grote (tevens kleine) duo in Barcelona ook wel aan. De heren hoeven niet per se vrienden-voor-het-leven te worden. Als ze voortaan enig respect voor elkaar kunnen opbrengen is er al veel gewonnen.