BLUR

Zelden was een hitsingle zo weinig representatief voor het bijbehorende album als Tender, het openingsnummer van de zesde Blur-cd met de verwarrende titel 13. Niets aan Tender, een majestueuze gospel-popsong met een frivool onzinrefrein (`Oh my baby, oh my oh my'), bereidt de luisteraar voor op de aanslag op het gehoor die er onmiddellijk op volgt in Bugman, een verpletterend gitaarherrienummer dat herinnert aan Iggy Pop in zijn meest anarchistische periode.

Sinds Blur met het voorlaatste album Blur de Britpop-achtergrond heeft afgezworen en zich meer op de Amerikaanse rock-underground oriënteert, verkeert de groep van zanger Damon Albarn in een muzikale identiteitscrisis. De zwakte van 13 is dat er geen rode draad loopt door de enorme diversiteit aan invloeden, muzikale experimenten en stijlen, opgenomen onder leiding van door van Madonna's recente (en zeer geslaagde) Ray Of Light-album bekende William Orbit.

Blur springt van de hak op de tak met een Sex Pistols-achtige punk-uitbarsting in B.L.U.R.E.M.I. naast een triphopritme in Trailerpark, `progressieve' psychedelica in Caramel en de gevoelige akoestische popsong No distance left to run, die naar verluidt werd ingegeven door Albarns breuk met zijn geliefde van jaren, zangeres Justine Frischmann van de groep Elastica. 13 is een zware, ambitieuze en ongrijpbare plaat, die bewondering wekt omdat Blur afwijkt van het gebaande pad maar die los van de aantrekkelijke popliedjes Tender en Coffee & TV nauwelijks uitnodigt om er in één sessie van 67 grillige minuten naar te luisteren.

Blur: 13 (Food/EMI 4991 292)