VRIJBUITER IN EEN GLAZEN KOOI

Hij maakt lompe stappen, zijn korte broek hangt bijna over zijn knieën en zijn achterwerk steekt flink naar achteren. Jonathon Power, de wereldkampioen squash, werd gisteren met het Amsterdamse Squash City nationaal clubkampioen.

De wereldkampioen zegt voor een vriendenprijsje, zo'n 3.500 gulden per partij, competitie in Nederland te spelen. Dat komt omdat het Jonathon Power vooral gaat om ,,de kwaliteit van het leven''. ,,Ik kan bij clubs in Duitsland en Frankrijk veel meer verdienen, het dubbele misschien wel. Maar wat heb ik te zoeken in de een of andere saaie stad? Amsterdam is natuurlijk een ander verhaal. Dat is voor mij de perfecte thuisbasis in Europa. Er is veel te beleven en er wonen veel vrienden. Good friends, good fun.''

Het is een bont gezelschap dat bij Squash City speelt en traint. De een komt uit Australië, de ander uit Engeland of Canada. De vrijbuiters hebben met elkaar de liefde voor squash gemeen en houden er op z'n tijd van om de bloemetjes flink buiten te zetten. En dan is er maar weinig te gek. Als Power in Amsterdam is, verblijft hij altijd bij zijn vriend Eric Smit die onlangs in een interview verklaarde dat er in het topsquash drugs worden gebruikt. Power vindt de opschudding die die uitspraak heeft veroorzaakt zeer overdreven. ,,Het is hypocriet'', reageerde hij.

,,We zitten toch in Nederland? Hier is het gebruik van marihuana bijna gelegaliseerd en het is overal vrij te verkrijgen. Dan is het inconsequent om ineens verbaasd te doen als er door een squashspeler zoiets wordt geroepen. Of je wilt gebruiken, is een keuze in het leven. Daar heeft niemand wat mee te maken. En ik zie dan ook het verschil niet tussen een topsporter en een gewoon mens. Tijdens de laatste Olympische Winterspelen werd een Canadese snowboarder betrapt op het gebruik van marihuana. Hij moest zijn gouden medaille inleveren, maar kreeg hem later weer terug. Nu is hij bij ons een held en verdient twee miljoen dollar per jaar aan sponsoring.''

Power (24) is als wereldkampioen de absolute tegenpool van zijn voorgangers. Jahangir en Jansher Khan beheersten meer dan tien jaar het internationale squash. De superfitte Pakistanen maakten grote indruk met hun spel, maar buiten de baan waren ze kleurloos en gesloten. ,,Jansher is ongetwijfeld de beste squasher aller tijden. Hij had echt geen zwakke punten, ongelooflijk'', oordeelde Power. ,,Aan de andere kant is hij de saaiste mens die je je kan voorstellen. Uitstraling heeft hij niet. Daarmee heeft hij deze sport veel pijn gedaan en zelfs bijna kapotgemaakt. Het interesseerde hem allemaal niets.''

Khan, geblesseerd aan de knieën en afgezakt naar de 38ste plaats in de wereld, zal zeer verbaasd zijn geweest dat de Canadees zijn opvolger werd. Bij het WK van '93 in Pakistan miste Power voor de wedstrijd de spelersbus omdat hij zich had verslapen. Nadat de debutant alsnog in de zaal was gearriveerd, viel er bij het uitdoen van zijn trainingstenue een pakje sigaretten uit zijn zak. Geheelonthouder Khan aanschouwde het tafereel en schudde meewarig het hoofd. Vier jaar later werd hij voor het eerst door Power verslagen. Dat gebeurde bij een toernooi in Qatar. Een Arabische zakenman had Power beloofd dat hij iets in zijn juwelierszaak mocht uitzoeken als hij van Khan zou winnen. Power koos een ring van 12.000 dollar en hij boekte meteen een reis naar Parijs om daar zijn vriendin het sieraad ter gelegenheid van hun verloving om de vinger te schuiven. Komende zomer gaan de twee trouwen.

Waar kon deze kleurrijke Power vorig jaar december zijn wereldtitel beter vieren dan in het door hem zo geliefde Amsterdam? Hij moest er twee dagen na zijn grote succes in Qatar toch een competitiewedstrijd spelen. Na het loodzware WK én twee avonden en nachten doorhalen in de hoofdstad stond hij tegen Victoria geradbraakt op de baan. Uiteindelijk moest de wereldkampioen na één game met kramp in zijn linkerbeen de partij opgeven. Dat kortstondige optreden van Power betekende in ieder geval wel een streepje achter zijn naam in de administratie van de Squash Bond Nederland. Het was belangrijk omdat een speler volgens de reglementen vijf keer in de gewone competitie moet zijn uitgekomen voordat hij aan de play-offs mag meedoen. Power voldeed daar precies aan en kon dus afgelopen weekeinde in Hoofddorp aantreden voor Squash City. Hij kwam donderdag uit Toronto gereisd en won, zoals het in zijn positie hoort, zijn twee partijen, zaterdag in de halve finale tegen Weert en gisteren in de eindstrijd tegen titelverdediger Van der Pluijm. Tegen de kopman van Van der Pluijm, de Belg Castelijns – dertiende op de wereldranglijst, toonde Power af en toe zijn klasse. Zowel in de eerste als derde game kwam hij met 8-4 achter, maar wist beide keren toch nog met 10-8 te winnen.

De 3-0 zege van Power kwam Squash City goed van pas. De titel was onverwachts zwaarbevochten. De enerverende finale, met tussen de acht deelnemers maar één Nederlander (Lucas Buit), duurde ruim vijfenhalf uur. Soms liepen de emoties hoog op en kreeg vooral de arbitrage veel kritiek te verduren van de spelers. In de slotpartij tussen de Australiërs Hill en White dreigde scheidsrechter Pollard de wedstrijd zelfs te staken na een beledigende opmerking van een supporter van Squash City. Hij eiste dat de man uit de zaal zou worden verwijderd, maar dat gebeurde niet. Toch werd er een paar minuten later weer doorgespeeld.

Power hield zich in tegenstelling tot zijn ploeggenoten nog rustig. Hij deed alles af met een grap en grol. De clown uit Toronto speelde prachtig amateurtoneel en smoesde veelvuldig met de scheidsrechter en zijn tegenstander,die hij daarmee uit het spel haalde. ,,Het is moeilijk om een squashwedstrijd te leiden'', wist Power na afloop. ,,Ik zou ook fouten maken. Maar ik denk niet zo veel als de scheidsrechters hier, ha, ha. Een squashspeler behoort sommige dingen te accepteren en moet een beetje een gentleman zijn. Maar als prof wil je helemaal geen gentleman zijn!''

Power deed als kind aan vele takken van sport. Hij groeide op militaire bases in Canada op, waar zijn vader – een voormalig profbasketballer uit de divisie onder de NBA – sportinstructeur was. Hij koos uiteindelijk voor squash omdat de sfeer en de vrijheid binnen die sport hem bevielen. Al op zijn veertiende ging hij het huis uit en trok in zijn eentje naar Toronto waar hij zich verder in het squash wilde bekwamen. ,,Ik had een appartement. Mijn ouders steunden me financieel en ik had een restaurant als sponsor zodat ik elke avond gratis kon eten. Soms voelde ik me eenzaam, maar ik heb er het leven geleerd.'' Toen Power in de lente van '97 voor het eerst een grote geldprijs had gewonnen, bezocht hij zijn ouders en gaf ze 8.000 dollar cash.

Power is ongetwijfeld een uniek talent. Op het eerste gezicht ziet hij er niet als een topsporter uit. Hij maakt lompe stappen, zijn korte broek hangt bijna over zijn knieën en zijn achterwerk steekt flink naar achteren. En als hij voor zijn wedstrijden een lap stof om zijn hoofd trekt, lijkt hij eerder op acteur Christopher Walken in de legendarische film The Deer Hunter dan op een wereldkampioen. Hij geeft ook zelf grif toe dat hij niet een van de fitste squashers is die er rondlopen. Die tekortkoming compenseert Power echter met zijn grote gave. Niemand heeft een gevarieerder slagenarsenaal dan de Canadees. Hij kan zijn opponent bovendien tergend lang laten wachten op zijn return. Onderzoek heeft uitgewezen dat Power in een wedstrijd soms vier à vijf keer minder loopt dan zijn tegenstander.

Of deze opmerkelijke speler ook volgend jaar weer in de Nederlandse competitie te bewonderen valt, is nog niet zeker. Power wil graag bij Squash City blijven, maar zal dan wel meer geld vragen. ,,Ik ben nu wereldkampioen en moet om andere spelers te beschermen niet te goedkoop gaan werken.'' Binnenkort kan hij gaan onderhandelen met de nieuwe landskampioen, want dan zal hij een week in Amsterdam vertoeven. Het is voor Power mijl op zeven om voor die periode tussen verplichtingen in Ierland en Engeland helemaal naar huis terug te vliegen. En in Nederland weet de wereldkampioen zich ook heel best te amuseren.