Simmons steekt zijn 3-D-tong nog verder de zaal in

Hé, daar komt een dobbelsteen op mij af. En een bal. En een gitaar. De Amerikaanse rockgroep KISS heeft iets aardigs bedacht: 3-D-concerten. Bij de ingang krijg je een speciaal brilletje, en op een gegeven moment waarschuwt het grote scherm achter de band dat de brilletjes op moeten. Op het scherm verschijnen animaties van voorwerpen, die `drie-dimensionaal' heel dichtbij lijken te komen. Bassist Gene Simmons steekt zijn legendarische grote tong de zaal in – verder dan ooit, zo lijkt het tenminste. Het optreden zelf is ook op het scherm te zien, ook in 3-D.

Het was een mooi gezicht, zo'n zaal vol mensen met witte kartonnen brilletjes. Helemaal vol was de Prins van Oranjehal in de Utrechtse Jaarbeurs overigens niet, ondanks de reclame die zelfs op tv werd gemaakt voor het concert. Het KISS Army is in Nederland nu minder groot dan in de hoogtijdagen van de band, midden jaren zeventig. KISS ontstond in 1972 als een band die pretentieloze, energieke hardrock maakte en opviel door de uitdossing, die geïnspireerd was door de extravagante glamrock. De leden van KISS beschilderden hun gezichten: zanger/gitarist Paul Stanley wit met een zwarte ster rond zijn rechteroog en rode lippen, bassist Gene Simmons met Batman-achtige, demonisch ogende zwarte klauwen rond zijn ogen en zwarte lippen. Drummer Peter Criss had zijn ogen ook zwart, en op zijn wangen kattesnorharen getekend, gitarist Ace Frehley had zilverkleurige sterren rond zijn ogen.

Het idee sloeg vooral in Amerika in, het wereldwijde succes kwam pas in 1979 toen KISS een disco-achtig nummer maakte dat een grote hit werd: I Was Made For Lovin' You. Het succes duurde niet lang, en in de jaren daarna raakte de groep een beetje in de vergelheid. Criss en Frehley gingen weg en werden vervangen door nieuwe leden. Begin jaren negentig werd de invloed van KISS op jonge alternatieve rockbands duidelijk, die als tieners KISS-fans waren geweest. Er verschenen `tributes' waarop groepen als Nirvana, Melvins, Dinosaur Jr en The Mighty Mighty Bosstones nummers van KISS speelden. Voor een optreden op MTV speelde KISS weer in de originele bezetting, waarna de groep besloot als vanouds een grote tournee te gaan doen – en vorig jaar ook weer een nieuw album uitbracht, Psycho Circus.

Een deel van de aantrekkingskracht was zaterdagavond in Utrecht dat dit wel eens de laatste keer kon zijn dat we KISS konden zien optreden. Het grootste deel van het publiek bestond uit mannen die hun leren jacks en spijkerjasjes weer eens hadden aangetrokken. Ze lieten zich meeslepen door de spectaculaire show met veel fel licht en vuurwerk, grinnikten om de 3-D-effecten en brulden hard de oude nummers mee, zoals Do You Love Me en Dr. Love. KISS speelde ouderwets hard, al viel op dat de meeste nummers eigenlijk simpele, luchtige pakkende popliedjes zijn. In het belabberde geluid, waarin van de drums niet meer dan het doffe gebonk van de bassdrum was te horen, viel vooral het lekker smerig klinkende, venijnige gitaarspel van Ace Frehley op. Zijn tien minuten durende gitaarsolo was mij wat te veel van het goede, al was het leuk bedacht dat er na een tijdje rook uit zijn gitaar kwam (het ding vatte vlam door zijn supersnelle spel natuurlijk), en zelfs vuurkogels. Veel meer dan op zo'n manier imponeren en amuseren deed KISS niet, maar dat maakte niet uit: het publiek was er dik tevreden mee.

Concert: KISS. Gehoord: 13/3, Prins van Oranjehal, Utrecht.