LARRY GRAHAM

Als er een prijs voor de lelijkste cd-inlegvellen bestond, moet die worden toegekend aan de grafische ontwerpers van New Power Generation, het platenlabel van The Artist. Zowel het meest recente eigen product van The Artist, New Power Soul, als Come 2 My House, de cd die Chaka Khan onder de hoede van The Artist onlangs maakte, gingen vergezeld van grafische wanproducten die lijken te zijn vervaardigd door iemand die slechts de basisbeginselen beheerst van het ontwerpen met behulp van de computer.

Ook 2000, de nieuwe cd van Graham Central Station, is voorzien van beeltenissen die mogelijke klanten niet tot aankoop zullen verleiden. Dat is dit geval ook de beste reactie. In tegenstelling tot Chaka Khan heeft Graham Central Station oftewel Larry Graham met zijn cd op het label van The Artist niet kunnen bewijzen dat de grote platenmaatschappijen ten onrechte al jaren niet meer in zijn muziek zijn geïnteresseerd. De cd van de legendarische bassist, die als lid van Sly and the Family Stone eind jaren zestig een van de grondleggers van de funk werd, wordt ontsierd door een aantal ballads die vol ouderwetse clichés. Helaas worden ze niet gecompenseerd door de up-tempo funknummers, waarin Graham op zijn bas zou kunnen excelleren; deze klinken in de meeste gevallen plichtmatig en overbodig.

Graham Central Station: 2000 (NPG Records)