`Donderdag' is bijna geslaagd

Ze zijn op elkaar ingespeeld, de twee broers en hun ene zus. Hand in hand komen ze op en hun lijven verstrengelen zich in een knuffelende, stoeiende, dansende kluwen. Totdat de beweging verstart en er alleen nog zoiets overblijft als een gestolde gewoonte.

Het openingsbeeld van Donderdag vat de inhoud voorbeeldig samen, want deze voorstelling gaat over de mogelijkheid en de onmogelijkheid van een gezamenlijke herinnering. Zetten de zus en haar broers een plaatje op, dan produceert hun geheugen een perfecte kopie van de nummers die zij als kinderen met elkaar opvoerden, voor hun ouders of voor hun eigen plezier.

Het bouzoukinummer, waarbij hartstochtelijk op denkbeeldige tokkelinstrumenten wordt gemusiceerd, verloopt in opperste harmonie. Maar zodra de pick-up zwijgt valt het familie-orkestje uiteen in losse individuen die krampachtig proberen hun herinneringen op elkaar af te stemmen. Want daartoe ontmoeten zij elkaar iedere donderdag: om waardig en solidair hun ouders te gedenken. Die kwamen jaren geleden bij een auto-ongeluk om het leven en het probleem is dat elk van de kinderen een eigen visie op vroeger heeft ontwikkeld. En hoe meer die allang volwassen kinderen de waarheid verdringen, des te verbetener verdedigen zij hun visie. Papa en mama hadden ruzie, zegt Max. Papa en mama hadden nóóit ruzie, roept Anna. De standpunten liggen vast, muurvast. Er is een buitenstaander voor nodig om ze los te wrikken.

De vreemdeling verschijnt in de gedaante van een jonge meid in een vuurrode jurk – en vanaf dit moment gaat er iets mis met de voorstelling. Actrice Lieke-Rosa Altink wilde kennelijk meer zijn dan een therapeut voor anderen; ze wilde zélf een trauma hebben plus een traumaverwerkende monoloog. Dus speelt ze, hooggehakt en met x-benen, een uitvoerige solo vanaf een tafel. Dat is moedig omdat het opvalt en overbodig omdat het alleen de bedoeling heeft om op te vallen en verder niets.

Regisseur Lidwien Roothaan staat bekend om haar krachtige beelden. Met een subtiel gebruik van licht, muziek, dans en mime roept zij emoties op die je niet gauw vergeet. Haar Huis van Bernarda Alba, van schrijver Federico García Lorca, stond inderdaad als een huis. Donderdag is niet van één schrijver maar van een heleboel auteurs. Tekstfragmenten van Herman Brusselmans, Marcel Möring, Rob de Graaf en anderen zijn op basis van improvisatie aan elkaar gelast. Dat lassen hebben Anke van 't Hof, Han Kerckhoffs, Paul R. Kooij en Lidwien Roothaan kundig gedaan. Nu nog even die ijdele performance van La Altink kortwieken en je krijgt een liefdevol en geestig portret van drie verweesde mensen.

Donderdag, door Het Groene Balkon. Regie: Lidwien Roothaan. Spel: Lieke-Rosa Altink, Anke van 't Hof, Han Kerckhoffs, Paul R. Kooij. Decor: Floor Oskam. Licht: Stefan Dijkman. Gezien: 5/3 Theater Bellevue, Amsterdam. Tournee t/m 29/4; inl (020)627 04 55.