Poolhonden verhongeren

Je ziet altijd stoere poolhonden de sleeën van inuït (eskimo's) trekken over sneeuw en ijs. Onvermoeibaar lijken ze, redders in de nood als het moet, trouwe vrienden. Zonder de sledehonden ben je als mens nergens in het poolgebied. Je kan niet uit jagen, je kan niet reizen. Je vriest dood.

Dat wist ook Antonio Quintero uit Amsterdam. Hij is 39, geboren in Colombia en houdt van reizen. Hij woont al jaren in Nederland, en werkt als schoonmaker bij het Rijksmuseum in Amsterdam om geld voor zijn reizen te verdienen. Hij reist graag in het poolgebied en maakt prachtige foto's. Van de sneeuwlandschappen. Van de mensen daar, de inuït. Van de poolhonden. Vorig jaar tijdens een reis door Groenland en noordelijk Canada deed hij een gruwelijke ontdekking. Hij wist al dat de mensen in de noordelijke poolstreek arm zijn. Er valt weinig te verdienen. En jagen, om aan zeehondenvlees of ander eten te komen, mag vaak niet meer: dat is verboden. De meeste mensen kunnen daarom amper in leven blijven. Ze kunnen met moeite voor zichzelf en hun familie zorgen. En als je dan ook nog een heel stel sledehonden te voeren hebt - dat wordt dan een probleem. Zeker als je ook liever op een sneeuwscooter rondrijdt, en de honden eigenlijk niet meer nodig zijn.

Vandaar dat er in de poolstreek honderden verwaarloosde sleehonden leven. Ze zitten vast aan kettingen, krijgen heel weinig te eten - wat zeehondenvet dat overblijft van zeehonden slachten. En ze vriezen vast aan de grond, in hun eigen poep. Want schoongemaakt wordt er niet. De honden kunnen daarom ook niet gaan liggen. Vermagerd staan ze in hun eigen poep en rotzooi. Als er jonkies geboren worden, vreten de dieren er omheen die meteen op. De hongerige magere honden worden vals: als je ze los laat vallen ze mensen aan en doden ze die.

,,Het is een groot probleem,'' zegt Antonio, ,,waar de poolbewoners liever niet over praten. Ze wilden ook niet dat ik foto's ervan maakte.'' Dat deed hij toch, toen hij tot zijn schrik zo'n groep totaal verkommerde poolhonden ontdekte. Er zijn er honderden - misschien wel duizenden in het hele poolgebied, denkt hij. ,,De honden zijn de slaven van de mensen daar. Sommige mensen zorgen heel goed voor de dieren, bij anderen is het een ramp.'' Omdat hij iedereen wil laten weten hoe erg het met de honden is, heeft hij foto's gemaakt. Van de vervuilde honden. Die gruwelijke foto's en mooie foto's van zijn reizen en gezonde sledehonden zijn te zien in galerie Kis in Amsterdam. Na een tv-uitzending vorige week over Antonio's ontdekking, zijn er veel mensen die hem helpen willen. Er wordt een speciale stichting opgericht die er voor gaat zorgen dat het ingezamelde geld gebruikt wordt om de inuït en de honden te helpen. Als die stichting er is, kunnen mensen geld geven. Voorlopig kun je alleen een foto van Antonio kopen, vanaf 15 tot een paar honderd gulden. Overmorgen gaat Antonio Quintero opnieuw naar noordelijk Canada, om met de mensen en de Canadese regering te praten. Alleen de honden `redden' helpt niet, zegt hij. ,,De mensen en de honden moeten het beter krijgen.''

De verkoopexpositie van Antonio Quintero is nog te zien in galerie Kis, Paleisstraat 107, Amsterdam, wo. t/m za 12-18u.