Lola

In deze dagen manoeuvreren de Finnen voorzichtig naar de verkiezingen, want alles loopt gesmeerd en iedereen wil dat graag zo houden. Overal zijn portretten aangeplakt van ernstige mannen en vrouwen, dezelfde doorwaaide gezichten als in de gemeenteraden van Friesland en Groningen. Men maakt zich druk over de kindercrèches, de gezondheidszorg, de jeugd en de anderhalve procent niet-Finnen. `Finland voor de Finnen', ook dat zie je hier.

Ik maak een afspraak met de Palestijnse Almayya Abu-Hanna. ,,Je herkent me zo'', zegt ze door de telefoon. ,,Ik ben de enige niet-blonde die je ziet.'' Ze woont hier bijna twintig jaar en ooit was ze een van de bekendste televisiepresentatoren. Nu is ze werkloos.

,,Het werd te veel. Ik werkte probleemloos als journaliste, maar toen mijn gezicht op de buis verscheen brak de hel los. Bedreigingen, een bombrief, ik moest zelfs verhuizen. Geen `neger', geen `Russin' - lees: hoer - in onze huiskamer!'' Toch zal ze het woord `racisme' niet snel in de mond nemen. ,,Dit is altijd een afgesloten, homogene samenleving geweest. De Finnen vinden zichzelf een soort bedoeïenen, een uniek volk dat bepaald is door de extreme plaats waar ze wonen. Ze voelen zich bedreigd als anderen denken dat ze dat ook kunnen.'' Almayya vindt zichzelf en de andere immigranten soms inderdaad een beetje raar: ,,Wie gaat nu in die kou zitten en die waanzinnige taal leren?''

Maar er is één troost: Lola. Een oer-Fins meisje, een Nigeriaanse vader, een rustig, hardwerkend kind van het platteland, de populairste Miss Finland aller tijden, en zo zwart als ebbenhout.