Geen gemor over verkoop van Zweeds kroonjuweel

De verkoop van de personenwagens van Volvo aan Ford is gisteren door de aandeelhouders zonder veel morren goedgekeurd. Alleen de kleine beleggers toonden verzet. `Kunnen wij nog wel als eersten in de nieuwe modellen rijden?'

Met een ferme hamerslag veranderde gisteren de autodivisie van Volvo voor 12,4 miljard gulden van nationaliteit. Wie in een Volvo rijdt, bestuurt voortaan een Amerikaan en niet langer een Zweed. De aandeelhouders van Volvo gingen gisteren zonder noemenswaardige tegenstand akkoord met de nieuwe eigenaar, het Amerikaanse autoconcern Ford.

In een troosteloze zaal van het verder uitgestorven Liseberg – Göteborgs pretpark – kwamen de aandeelhouders van Volvo gisteren bij elkaar. Stilletjes liepen zij door de toegangspoorten, slechts af en toe opgeschrikt door een steeds weer voorgelezen petitie van welgeteld acht demonstranten. Nauwkeurig in de gaten gehouden door politieagenten in surveillance-Volvo`s toonden de actievoerders hun ongeloof over de mededeling dat Ford het zo goed met Volvo voor zou hebben. Veel aandacht kregen ze niet. ,,Dat maakt toch niet uit. Maar als ik niets doe, dan krijg ik er later spijt van'', zei actievoerster Lina Fredrikson, terwijl de zaal vol liep.

Ook binnen de zaal bleef het protest beperkt. Een kleine aandeelhouder (Gudmondson, eigenaar van vijf aandelen Volvo) stak vanachter de lessenaar nog wel een tirade af. ,,Ik ben helemaal niet blij met de verkoop van de laatste der Zweedse kroonjuwelen, en de prospectus was te dun'', vormde de kern van zijn betoog. Zijn gehoor, bestaande uit particuliere en institutionele beleggers, reageerde nauwelijks.

Dat was zes jaar geleden wel anders. Als een onvervalste David versloegen kleine Zweedse beleggers, verenigd in Aktiespararnas, destijds de twee goliaths Volvo en Renault. De beide concerns waren van plan te fuseren. De beleggers van Aktiespararnas weigerden mee te werken, waardoor ook de grote institutionele aandeelhouders begonnen te aarzelen. De fusie ging uiteindelijk niet door.

Ook nu kwam er verzet vanuit de hoek van Aktiespararnas. Drie dagen vóór de buitengewone aandeelhoudersvergadering in Göteborg meldde de groep (bij monde van directeur Lars-Erik Forsgård) mee te willen werken aan de overname, maar pas na inwilliging van een aantal voorwaarden. Zo moesten de institutionele beleggers beloven dat zij Volvo de tijd zouden geven om voor 50 miljard Zweedse kronen – de opbrengst van de verkoop van de autodivisie – een zinvolle besteding te vinden. Verder waren de kleine aandeelhouders niet tevreden over de inhoud van de nieuwe strategie van Volvo. Die moest volgens beleggers beter duidelijk worden gemaakt. Alleen als aan die twee voorwaarden zou worden voldaan, kon Ford van Aktiespararnas de zegen krijgen.

Deze keer was de Zweedse fabrikant voorbereid. Volvo-baas Leif Johansson had zijn collega Jacq Nasser van Ford uit de Verenigde Staten laten overvliegen om de argwanende aandeelhouders ervan te overtuigen dat de personenwagenpoot van Volvo meer thuis was bij Ford dan bij de Zweedse autoproducent zelf. Nasser, die zonder applaus achter het katheder moest plaatsnemen, verhaalde over hoe groot en hoe goed Ford bijvoorbeeld is voor haar dochters in het luxe-segment (Jaguar, Lincoln en Aston Martin). ,,De Ford-familie verwelkomt het Volvo-team met open armen'', aldus Nasser. Hij won er de harten van de Zweden mee, want toen hij vijf minuten later terugging naar zijn plaats op de eerste rij kreeg hij de handen wel op elkaar.

In tegenstelling tot de kleine beleggers toonden de institutionele beleggers zich gisteren bijzonder tevreden met de overname en met het in hun ogen riante bod van Ford. Een stoet van pensioenfondsen en banken gebruikte de aandeelhoudersvergadering om uit te leggen dat de verkoop van de autodivisie aan Ford een fantastische gebeurtenis zal zijn. De grote beleggers toonden zich graag bereid te beloven dat Volvo wat hen betreft alle tijd van de wereld krijgt om een goede bestemming voor de Amerikaanse miljarden te vinden.

Na deze gloedvolle betogen kwam er toch nog kritiek uit de hoek van de kleine beleggers. ,,Wat blijft er nou van Volvo over als het een keer wat minder gaat? Er is toch al zo veel overproduktie in de autowereld. En blijft Zweden de thuismarkt van Volvo, zodat wij hier wel als eerste de nieuwe modellen kunnen rijden?'', vroeg aandeelhouder Svenson.

Het ging de aandeelhouders stierlijk vervelen. Geroezemoes en iets later zelfs boegeroep en gefluit konden Svenson echter niet stoppen. Hij was tegen. Het kwam hem op een vernietigende blik van Volvo-baas Johansson te staan. Op weg terug naar zijn stoel was het plotseling gebeurd. In een razend tempo werd het verkoopvoorstel nog een keer voorgelezen en werd de aandeelhouders om toestemming gevraagd. Hoofdelijke toestemming bleek onnodig. Met een kort en fel `ja' namen de eigenaren afscheid van de trots van Zweden: de personenwagens van Volvo.