Patijns kopzorgen

Kromme schouders, gebogen hoofd en een getergde blik. Burgemeester Patijn vorige week in de raad. Hij wil niet beslissen over leven en dood, zegt hij, als mensen daar zélf over kunnen beslissen. Vijftien Turkse vrouwen weigeren al meer dan een maand voedsel voor een verblijfsvergunning. Nog eens vijfentwintig Marokkaanse mannen zijn ook in hongerstaking, maar daar heeft niemand het over.

Patijn is bij de vrouwen op bezoek geweest, heeft gezien dat ze jonge kinderen en baby's hebben, heeft met hun echtgenoten gepraat, hen gesmeekt op te houden met de actie. Het heeft niets opgeleverd. Praten helpt niet. Het pand ontruimen kan niet. De vrouwen laten opnemen mag niet. En de vrouwen een verblijfsvergunning geven, wat hij het liefste zou doen, is al helemaal uitgesloten. Patijn mag dan burgemeester zijn van Amsterdam, beslissen of burgers in zijn stad mogen blijven, mag hij niet. En dat irriteert hem meer dan hij kan verbergen.

De verkiezingsdag, vorige week woensdag. Samen met echtgenote Elisabeth had hij nog kroketten uitgedeeld aan de leden van het stembureau in zijn ambtswoning. Maar verder konden de verkiezingen hem gestolen worden, zei hij op de lokale televisie. ,,Ik heb geen zin om achter een lijkwagen aan te lopen.'' Dezelfde uitgebluste blik, de toonloze stem. Hij meent het echt.

Wat er ook gebeurt, Patijn is de klos. Bezwijkt een van de vrouwen, Patijn heeft het gedaan. Moeten de vrouwen terug naar Turkije, het is de schuld van de burgemeester. ,,Of het nu linksom of rechtsom is, ík heb iets uit te leggen.'' De enige die Patijn kan redden, is staatssecretaris Cohen. Maar die geeft geen krimp. Hij wil eerst de dossiers van de vrouwen inzien.De Amsterdamse Turkse vrouwen kijken wel link uit. Hun dossiers afstaan, betekent een ticket naar Turkije voor hen en hun gezin. Enkele reis. Want als Gümüs, de sympathiekste kleermaker uit de Pijp al niet mocht blijven, dan is hun kans op een verblijfsverguning nul. En dat weet Patijn ook. ,,De bureaucraten van justitie'' passen de regels toe, vindt hij. Patijn wil zelf bepalen of iemand mag blijven. Want het gaat er volgens hem niet om of iemand aan de regels voldoet, maar of iemand een goede burger van Amsterdam is. De criteria voor goed burgerschap zijn volgens Patijn: Nederlands spreken (twee van de vijftien vrouwen kunnen dat), een baan en een woning hebben. Kortom, alles waar Gümüs aan voldeed. En die zit inmiddels al ruim een jaar met een textielbedrijfje in Karaman, Turkije. Binnenkort begint hij een pension in de badplaats Alanya. Het Gümüshotel. Ideetje van Abraham van Leeuwen, alias Prince de Lignac, die 50.000 gulden investeert. Voor Patijn is het te hopen dat de prins nog veel meer geld heeft.