Paradis borrelt over van energie

Muziektheater- gastprogrammeur Pieter Hofman heeft met het in Frankrijk gevestigde gezelschap van José Montalvo en partner Dominique Hervieu een waar dansfeestje in huis gehaald. Een uur lang zorgen hun straatdansers, hiphoppers, klassiek/modern geschoolde dansers en vertegenwoordigers van de Afrikaanse dans voor een spetterende collage waarin allerlei bewegingsstijlen zijn samengebracht. Virtuositeit en het fysieke plezier zijn daarbij de belangrijkste ingrediënten. De virtuositeit, zich manifesterend in veelvoudige head- en backspins, windmills, razendsnel voetgetrappel, botloze ondulaties in armen, benen en romp, onwaarschijnlijke trillingen in geïsoleerde spieren van buik, borsten en billen, flitsende onderbenen en moeiteloos spitzenwerk, is meeslepend door de enorme vaart en het uitbundige enthousiasme waarmee alles wordt uitgevoerd.

Choreograaf/leider José Montalvo heeft echter nog meer te bieden: hij bedacht voor het hier getoonde, precies twee jaar geleden in première gegane Paradis een ingenieuze video waarbij je soms nauwelijks weet of je kijkt naar videobeelden of levende mensen. Personen blijken zich te kunnen splitsen, blijven plotseling in de lucht hangen, springen over zichzelf heen, lopen horizontaal tegen een lichaam op en staan op een hoofd of in een handpalm. Net als je denkt `ja, dit is duidelijk een film', stapt er een danser uit het beeld en neemt het toneel in bezit met weer zo'n van energie overborrelde variatie. De stoet die via de videobeelden voorbij trekt is bont. Allerlei dieren, variërend van zebra's en kamelen tot olifanten en een vertederend hondje, verschijnen en verdwijnen tussen de spleten van de achterdoeken. In de rij dansers blijken zich plotseling een oude dame en wat kleuters te bevinden.

Het wordt wel duidelijk dat een aantal van de tien uitvoerenden slechts in éen dansvorm gespecialiseerd is en daar eigenlijk weinig echte variatie in aan kan brengen. Toch wordt de suggestie gewekt dat hier een homogene, veelzijdige groep aan het werk is. Dat komt waarschijnlijk doordat iedereen constant in een hoog tempo danst en een grote exactheid in timing en posities in de ruimte laat zien of het nu gaat om strakke gestileerde, of schuddende, losjes in de gewrichten zwaaiende bewegingen.

Montalvo voegt ook allerlei grappige situaties toe: een gorgelend trio dat elkaar via de mond van water voorziet, een druk lefgozertje dat tevergeefs de aandacht probeert te trekken van een onbewogen en onbeweeglijke dame en zich dan te pletter schrikt wanneer zij plotseling in net zulk drifkikkerig gedrag uitbarst. Opvallend is dat er maar heel even een eigentijdse, rappende begeleiding gebruikt wordt. Het zijn overwegend composities van Vivaldi en Rameau die de begeleiding vormen. Een ongewone, niet altijd even geslaagde combinatie.

Heel verstandig om Paradis niet langer dan 60 minuten te laten duren want ondanks al die vitaliteit, die aanstekelijke energie, de leuke videovondsten en virtuositeit begint zich na 50 minuten een gevoel van verzadiging op te dringen. Nu blijft het nog net een lekker, ongecompliceerd, zeer gedisciplineerd en vakkundig uitgevoerd dansfeest waarop de volle zaal terecht met groot enthousiasme reageerde.

Gezelschap: Montalvo-Hervieu. Productie: Paradis. Choreografie en video-concept: José Montalvo. Muziek: Antonio Vivaldi/Jean-Philippe Rameau/DJ Tal. licht: Christophe Pitoiset/Robert Mlakar. Gezien: 6/3, Het Muziektheater, Amsterdam. Herhaling: 9/3.