Positiekleding

Toen ik twee maanden zwanger was, kreeg ik nachtmerries. Niet over de gezondheid van de baby, of mijn toekomstige functioneren als moeder. Nee, over de kleren die ik hier in Singapore moest dragen tegen het einde van de zwangerschap. Ik dacht dat ik tonnetje rond zou zijn, en het enige wat ik nog aan zou kunnen waren grote, witte nachthemden. Of erger: een rose-paars joggingpak.

Nu was het voor mij toch al moeilijk om hier kleding te kopen. In Nederland had ik geen extreme maat, maar hier voel ik me regelmatig een vetzak. Singaporese vrouwen zijn klein en tenger, en hebben nauwelijks borsten of billen. In het begin keek ik in een kledingzaak vaak goed om me heen om er zeker van te zijn dat ik echt niet op de kinderafdeling was beland. Als ik dan in een kledingrek eindelijk maatje XL had gevonden bleek het vaak een groot probleem om het kledingstuk over mijn heupen of borsten te krijgen, om nog maar niet te spreken over de pasvorm. Het gevolg was: veel winkelen, en als ik iets aardigs zag wat me paste, dan kocht ik het meteen. Of ik het nodig had of niet.

Ik bedacht me dat Singaporese vrouwen ongetwijfeld ook zwanger worden, dus er zou hier vast wel zoiets als positiekleding bestaan. Om mijzelf gerust te stellen ben ik maar eens zo'n zwangerschapswinkel met de toepasselijke naam `Modern Mum' binnengestapt. Maar wat ik in die winkel aan kleding zag, was niet goed voor mijn nachtmerries. De maat was geen probleem. Het was alleen het sóórt kleding. Pasteltinten, roezeltjes, kantjes, strikjes en kraagjes. Tenten van jurken, lijkend op nachthemden. Het ergste vond ik nog de jurken met beertjesopdruk, alsof je totaal infantiel wordt zodra je zwanger bent.

Gelukkig begon mijn buik nog niet te groeien, en had ik het vooruitzicht om naar Nederland te gaan als ik vier maanden zwanger zou zijn. Tot die tijd zou ik me vast wel kunnen redden, en dan kocht ik in Nederland toch een complete zwangerschapsgarderobe?

Ik kon inderdaad nog steeds mijn eigen spijkerbroek aan toen ik in het vliegtuig naar Nederland stapte. Erg praktisch, maar toch vond ik het ook stiekem wel jammer dat ik nog niet trots een dikke buik aan familie en vrienden kon laten zien. Eenmaal in Nederland ben ik enthousiast gaan winkelen. Ik vond het erg leuk dat ik niet meer overal op zoek moest naar maat XL, maar dat ik weer gewoon een M kon nemen. De mode was alleen wel heel erg getailleerd, en een taille had ik al een tijdje niet meer. Dus toen maar op zoek naar de echte positiekleding. Ik had alleen over het hoofd gezien dat in de winter in Nederland het aanbod toch voornamelijk bestaat uit spijkerbroeken met wijde truien. Erg comfortabel, maar niet bij 30 graden: ik moest zomerjurkjes hebben. Niet te krijgen in de winter. Uiteindelijk heb ik wat T-shirts en dergelijke gekocht, maar helaas geen complete garderobe.

Inmiddels ben ik weer een maand terug in Singapore, en mijn buik groeit met de week. Het is me na goed zoeken gelukt om een paar leuke wijde jurkjes te vinden, maar ik heb er nog steeds een hard hoofd in hoe het moet aan het einde van de zwangerschap.

Gelukkig heb ik mijn naaimachine bij me.