Ik zie in u een personage

MANHATTAN– Op mijn 28ste verjaardag schreef ik drie brieven:

1) Goede heer. Wij hebben elkaar nooit ontmoet, toch heb ik veel over u gehoord. U misschien ook over mij, als niet, laat ik mij voorstellen. Wij hebben een gemeenschappelijke kennis, misschien is kennis het woord niet, een gemeenschappelijke vriendin klinkt al beter.

Meer dan eens heb ik geprobeerd me voor te stellen hoe u er uitziet; uw kleding, uw motoriek, uw manier van spreken, uw mond. Ja, ik zeg het zonder omwegen, ik ben in u geïnteresseerd. Niet dat ik met u een relatie zou willen beginnen, godbewaar, ik ben beroepshalve in u geïnteresseerd. Beroepshalve klinkt alleen zo kil, en dat zou weer geen recht doen aan mijn warme, soms zelfs gloeiende persoonlijkheid.

Misschien bent u niet zo'n lezer, maar ik schrijf wel eens wat. Voetnoten bij de levens van anderen, voetnoten bij mijn eigen leven. Met potlood geschreven commentaar in de kantlijn, zo kunt u zich dat het beste voorstellen. En nu zou ik zo graag een voetnoot bij uw leven willen plaatsen. Het zal u misschien verbazen, maar sinds een paar weken laat u mij niet meer los. Ik heb zelfs over u gedroomd, hoewel ik onlangs ook over Saddam Hussein heb gedroomd, dus u moet aan mijn dromen niet te veel waarde hechten.

Het kan zijn dat u niet zo snel van begrip bent, daarom zal ik het maar met zoveel woorden zeggen: u was jarenlang de minnaar van mijn huidige verloofde, en u bent dat nog steeds op een bepaalde manier. U spookt nog door haar hoofd en daarom ook door mijn hoofd. Van minnaar tot spook, dat is toch een promotie? Nu ga ik u een compliment maken, een groot compliment. Sommigen zijn klaar voor dit compliment, anderen niet, maar altijd is het een compliment, al wordt het wel eens anders begrepen.

Ik zie in u een romanpersonage. Nu niet gaan lachen, ik ruik romanpersonages, zoals hasjhonden hasj ruiken. En ik denk niet dat ik me in uw geval vergis.

Ik heb alleen nog uw medewerking nodig om het romanpersonage dat ik in u zie te vervolmaken. Er zijn nog wat witte vlekken, begrijpt u wel. Natuurlijk kan ik mijn fantasie op die witte vlekken loslaten, maar ik toets mijn fantasie graag aan de werkelijkheid, en ik voel dat u me dingen heeft te vertellen die veel beter zijn dan welke fantasie dan ook.

Ja, ik verheug me er echt op u binnenkort te ontmoeten. Ik denk dat we het wel met elkaar zullen vinden. Misschien worden we zelfs vriendjes.

Ik stel voor dat u naar New York komt, uiteraard op mijn kosten, en dat u dan een paar dagen in een hotel gaat zitten en dat wij dan intensief met elkaar gaan praten. Om iets aan die witte vlekken te doen waar mijn romanpersonage op dit moment nog vol mee zit. U moet maar denken aan een half afgebouwde kathedraal; de torentjes, de engeltjes, de broodnodige versieringen die ontbreken nog. Door leugens prik ik heen, dus doet u geen moeite.

Eigenlijk verhef je een mens als je er een romanpersonage van maakt. Je tilt hem op uit de aardse drek, en laat hem los op het schone witte papier. Kan het mooier? Ze hebben ook wel eens geprobeerd zeep van mensen te maken, maar papier is toch eerbaarder. Gaat ook langer mee, als het goed is.

Misschien begrijpt u mijn genereuze aanbod verkeerd, misschien heeft u op dit moment geen tijd naar New York te komen. Dan moet ik u dringend aanraden tijd te maken. Ik houd niet van wachten.

Het zou toch bijzonder vervelend zijn om wekenlang met naam en toenaam in het televisiegidsje waar ik stukjes voor schrijf te moeten lezen hoe u heeft gerommeld met uw ondergeschikte, op plantsoenen, in kantoren, en in uw echtelijk bed. Dit zijn moderne tijden, maar de ervaring leert dat in dit soort gevallen de direct betrokkenen heel wat minder modern zijn dan de tijden. Ook voor het bedrijf staat het zo slordig. Zo'n onsmakelijke vertoning moeten we zien te voorkomen.

Het rommelt in uw huwelijk en ik zou het jammer vinden dat gerommel aan te jagen tot een onweersbui met bliksem die inslaat en de hele rataplan. Denk ook aan uw zoontje. Men dient kinderen niet op te zadelen met de stress van hun ouders, voor je het weet groeien ze op tot geestelijk verminkte volwassenen.

Ik wil geen geld. Tenslotte heeft u geen geld, en dat beetje dat u heeft mag u houden. Ik wil u als romanpersonage, dat is alles. Ik wil alleen maar op de eerste rij zitten en naar het gerommel in uw huwelijk kijken en er een beetje onschuldig mee spelen. Dat kunt u een jongeman toch niet ontzeggen?

Jarenlang heeft u met seksuele escpades geprobeerd de verveling uit uw leven te verdrijven, dat is niet gelukt. Nu ben ik er, om de verveling uit uw leven te verdrijven. Ik hoor spoedig van u, en verblijf intussen, met nederige groet,

2) Geachte mevrouw,

Het is mij bijzonder pijnlijk u deze brief te moeten schrijven, maar ik heb geen andere keus. Al een paar weken word ik heen en weer geslingerd tussen spreken en zwijgen, nu heb ik besloten te spreken. Ik werd gekweld door mijn geweten, en uiteindelijk zag ik geen andere uitweg, ik moest spreken. Kort en goed, het gaat om uw man. Door omstandigheden die er hier niet toe doen, heb ik bepaalde informatie over uw man verkregen. Mijn geweten dwingt mij deze informatie met u te delen.

Ik ben woonachtig in New York, zoals u misschien wel weet, maar ben vaak in Amsterdam. Misschien kunnen wij elkaar een keer in de namiddag ontmoeten als uw kind op school zit? Ik sluit een foto bij om uw interesse te wekken en u een idee te geven in welke richting u moet denken. Mag ik u in de tussentijd vragen absolute discretie te betrachten? Ook tegenover uw man. Ik kan alleen mijn eigen loslippigheid in bedwang houden, als ik weet dat u hetzelfde doet met de uwe. Denk aan uw eigen leven, en ook aan het leven van uw kind. Hij is nog zo jong.

Om aan te geven hoe serieus ik ben, geef ik u mijn geheime telefoonnummer. U kunt mij daarop dag en nacht bereiken.

Verder heeft alleen mijn moeder dit nummer.

Met verschuldigde hoogachting, en vriendelijke groet,

3) Liefste D.

Enige tijd geleden alweer vroeg je mij, half als grap, of ik namens jou geen wraak kon nemen op je vorige minnaars. Vanaf het begin was het mij duidelijk dat je je voor mij interesseerde, omdat ik iets had wat jij miste. De woede, de energie en de agressie, die nu eenmaal noodzakelijk zijn voor wraak.

Jouw halve grap verdween maar niet uit mijn gedachten, en het is niet zonder trots dat ik je nu kan vertellen dat ik ben begonnen met de wraak waar jij zo stiekem op wachtte, maar waar je ook weer bang voor was.

Je kent me lang genoeg om te weten dat ik niets doe zonder er op de een of andere manier zelf belang bij te hebben. Ik zag opeens haarscherp hoe de wraak op jouw minnaars kon leiden tot een roman in brieven, met echte mensen die langzaam verworden tot romanpersonages.

Een mensenleven is misschien meer waard dan de literatuur, maar een huwelijk toch niet?

Ik mis je, maar de wetenschap dat ik je snel weer zie, maakt mijn verblijf in New York draaglijk.

Onkuise kusjes, overal

A.

P.S. Die brieven en die foto's die je me hebt gegeven, die heb ik nog even nodig. Ik zal ze bij gelegenheid retourneren.