Dromerige zang uit ver verleden van Vietnam

`Ik hou van de natuur, maar ik moet er wel iets bij te drinken hebben' schijnt wijlen Willem Kloos wel eens te hebben gezegd, of woorden van gelijke strekking. Met deze instelling zou deze dichter goed hebben gepast in de wereld die bezongen wordt door de Vietnamese zangeres Thanh Tâm die momenteel door ons land toert. In een loflied op de oude keizerstad Hué zingt zij bijvoorbeeld: `De reiziger is gefascineerd door de tempels en het landschap als hij zit te wachten op een boot om de Parfum Rivier over te steken. Hij geniet van een kommetje wijn en wat poëzie terwijl de maan schijnt en het briesje koel is. In dit dromenland voelt men zich half wakker en half dronken. Wie speelt die muziektonen? Wie zingt daar dromerig op de rivier?'

In het Utrechtse RASA scheen zondagmiddag geen maan en woei er geen koel briesje (pas in mei wordt er in het kader van een grote verbouwing air conditioning aangebracht). En als het publiek mogelijk maar half wakker was dan lag dat niet aan wijnconsumptie maar aan zangeres Thanh Tâm die zong met bijna gesloten mond, en aan haar Vijf Perfecties die vredig tokkelend, plukkend en strijkend geen poging deden haar te overstemmen.

De wereld die het gezelschap verklankt heeft niets te maken met het Vietnam van vandaag waarin knetterende bromfietsen de boventoon voeren, maar alles met een ver verleden, met alle romantisering van dien. Een tijd waarin het leven goed was, vooral als je in plaats van te werken op het land mocht wiegen in hofse hemelbedden met een nooit leegrakend kommetje wijn bij de hand.

Dat het dan ook wel eens tobben was blijkt uit de tekst van Duizend mijlen ver van het vaderland: `Helaas wordt goud met koper en lood gemengd. Ik moet trouwen met de koning van Champa, mijn liefde wordt geruild tegen het belang van het volk.'

Was het hierom dat het samenspel van de Vijf Perfecties bij vlagen toch wat schril en vals klonk? Waarschijnlijk had dat laatste een heel andere oorzaak, namelijk dat de klassieke Vietnamese muziek er een ander klankideaal op na houdt dan waar onze wohltemperierte oren aan gewend zijn.

Wie desondanks in RASA niet helemaal wakker werd, werd het wel aan het eind toen één muzikant de trommel roerde die daar al die tijd had gestaan en een ander heel doordringend de schalmei. Dit ter aankondiging van de komst van de draak, een van de nationale symbolen van Vietnam. Een land waar het vroeger allemaal rozegeur was, `de meisjes mooi, de jongens knap, het landschap mooi en inspirerend'. Heel anders dan Nederland dus met zijn grijze luchten, zijn druilerige regen en zijn voortdurende tegenwind. Geen wonder dat Willem Kloos er flink aan de drank ging.

Concert: Thanh Tâm & de Vijf Perfecties. Gehoord: 28/2 Rasa Utrecht. Verder: 5/3 Tropeninstituut Amsterdam; 6/3 Korzo Den Haag; 7/3 Conservatorium Brussel.