Al tien jaar 's werelds snelste

Eén wereldrecord in de atletiek is in Nederlandse handen. De gouden 8.33,82 op de 3.000 meter indoor van Elly van Hulst staat deze week precies tien jaar in de boeken. ,,Ik was er niet op uit.''

Gabriela Szabo was anderhalve week geleden in Liévin boos en teleurgesteld tegelijk. De Roemeense topatlete kwam op de 3.000 meter slechts 0,27 seconden tekort om het wereldrecord van Elly van Hulst te verbeteren. ,,Ik heb het gehoord'', reageert Van Hulst vanuit haar huis in de Portugese Algarve. ,,Ik kijk tegenwoordig weinig atletiek meer. Maar mijn Duitse buurman had het gezien en hij feliciteerde me. `Jouw record staat nog', zei hij.''

Op 4 maart, morgen, is het precies tien jaar geleden dat Van Hulst tijdens de wereldkampioenschappen indoor in Boedapest haar `wondertijd', 8.33,82, liep. Als het aan Szabo ligt, zal het record de volgende eeuw niet halen. Ze heeft aangekondigd komend weekeinde bij de WK in Japan sneller te lopen. Van Hulst: ,,Het is nooit leuk als een van je records wordt verbeterd, maar het zal toch eens moeten gebeuren. Ik heb altijd gezegd dat ik het in elk geval tien jaar hoopte te behouden. Dat gaat nu gebeuren.''

Van Hulst (39) kan zich de gouden race van '89 nog goed herinneren. ,,Om wereldkampioen te worden, moest ik allereerst zorgen dat ik in de wedstrijd bij Liz McColgan bleef. Dat was nog best een probleem. Ik was met mijn lange benen helemaal geen indoormens. Ik had altijd moeite met de bochten, moest veel meer wringen dan andere atletes. Het had een soort jojo-effect. Ik raakte in elke bocht steeds een meter tot anderhalve meter achter op McColgan. Dat trok ik dan op het rechte eind weer bij.''

Ze won het goud, en daar kwam het wereldrecord nog eens bovenop. ,,Ik was er niet op uit'', vertelt Van Hulst. ,,Het kwam ook weer niet helemaal uit de lucht vallen, want ik had een paar weken daarvoor in Sindelfingen al een recordpoging gedaan. Maar in Boedapest ging het me om de wereldtitel. Ik voelde natuurlijk wel dat het hard ging, het publiek maakte ook veel herrie. Maar ik had na de finish pas laat in de gaten dat ik een wereldrecord had gelopen. Want ik kon niet meteen het scorebord vinden.''

Tegenwoordig staat er op het verbeteren van een record een fikse premie, soms oplopend tot 50.000 dollar. Van Hulst moest het in '89 met de eer en de bloemen doen. Maar daar klaagt ze tien jaar later niet over. ,,Je moet het in het perspectief van de tijd zien. Ik kreeg voor dat record van mijn sponsor een leuke premie. Daar was ik tevreden mee. Net zoals Fanny (Blankers-Koen, red.) na haar vier gouden medailles in 1948 blij was met de fiets die ze kreeg.''

De partner van Van Hulst, Theo Kersten, destijds tevens haar trainer, maakte een videoband met alle beelden en reacties van de gouden 3.000 meter van Boedapest. Van Hulst: ,,Ik heb die race nog niet zo lang geleden teruggezien. Ik zocht iets en kwam die band toevallig tegen. En dan ga je even zitten kijken. Ik heb natuurlijk ook nog de medaille van dat WK en een oorkonde voor het wereldrecord. Die spullen liggen nog in Nederland.''

De 3.000 meter van '89 was hét hoogtepunt uit haar carrière. Eigenlijk hadden de Olympische Spelen van een jaar eerder nog mooier moeten zijn voor Van Hulst. Ze gold als favoriete voor een medaille, maar eindigde in Seoul slechts als negende. Vlak daarvoor had Van Hulst de grote Mary Decker in Zürich haar eerste nederlaag in vijf jaar toegebracht en dat succes is de Nederlandse funest geworden, denkt ze. ,,Toen zag iedereen hoe goed ik was. Dat gold ook voor mezelf. Het zorgde meteen voor druk. Ik kon geen krant of tijdschrift openslaan of er stond dat Elly goud ging winnen. Ik won de serie in Seoul nog wel op mijn sloffen, maar in de finale werd het niets. Dat had ik al na honderd meter door. Ik was als verlamd.''

Toch kijkt ze tevreden terug op haar inmiddels afgesloten carrière. Van Hulst won liefst 68 Nederlandse titels en werd in de zaal twee keer wereld- en drie keer Europees kampioen. Soms werden haar kwaliteiten nog flink onderschat. ,,Ik was niet iemand die er een show van maakte. Zo zit ik niet in elkaar, ik liep gewoon. Het was de pers die niet in de gaten leek te hebben wat ik kon. Door het Nederlandse publiek werd ik wel gewaardeerd. Dat merkte ik bij de wedstrijden en als ik op straat werd aangesproken. Later werd het ook met de pers wel beter. Goh, heb je het nu pas door, was mijn gedachte. Ik heb dat toen niet hardop gezegd, maar had het graag willen doen.''

Elly van Hulst woont tegenwoordig in Portugal. Ze werkt er als makelaar, ook organiseert ze trainingskampen voor atleten en binnenkort komen daar golf- en tennisreizen bij. Lopen, haar grote liefde, doet ze bijna niet meer. Het schiet er in de drukte bij in. ,,Ik heb steeds gezegd dat ik altijd wel zou blijven lopen. Maar dat valt toch tegen. Ik heb vorige week drie kwartier gelopen. Daarvoor had ik vier weken niets gedaan.''