Schaakpionier

Catharina Roodzant-Glimmerveen had het schaken pas laat geleerd, toen ze dertig jaar was, door te kijken naar wat haar man deed. Een keer bedacht ze tijdens het stofzuigen dat een openingsnieuwtje dat hij haar de vorige dag had laten zien helemaal niet goed was, en toen was ze schaakster. Wat ze de eerste dertig jaar van haar leven had gemist haalde ze later ruimschoots in, want tot kort voordat ze vorige week woensdag stierf op 102-jarige leeftijd bezocht ze nog iedere week twee verschillende schaakclubs in Rotterdam.

Ze was de eerste dameskampioen van Nederland. Erg sterk was dat eerste kampioenschap in 1935 nog niet. Er was vrije inschrijving waar slechts vijf speelsters gebruik van maakten. Roodzant was met haar 38 jaar een van de jongsten. Het vrouwenschaak werd nog niet erg serieus genomen. Een krantenknipsel uit die tijd laat zien hoe bij een ander damestoernooi Max Euwe aan een van de borden de eerste zet deed en het fotobijschrift was: `Speel het maar zó... Moeder!'

In het internationale vrouwenschaak deed Roodzant met goede resultaten mee aan een kandidatentoernooi in Oostenrijk in 1935 en aan de wereldkampioenschappen van Stockholm 1937 en Buenos Aires 1939. Ze werd nog twee keer kampioen van Nederland, in 1936 en 1938, maar de speelster die het in 1937 werd was Fenny Heemskerk, toen zeventien jaar oud, en die zou haar spoedig overvleugelen.

Na de oorlog waren de successen van Roodzant minder groot en in de wedstrijden om het wereldkampioenschap kwam ze niet verder dan de zonetoernooien. Maar haar schaakliefde nam niet af. In 1996, bij haar honderdste verjaardag, vertelde ze dat ze nog steeds een paar keer per week midden in de nacht wakker werd en dan bord en stukken nam en een boek van Aljechin of een oud Russisch tijdschrift om te studeren. En schaken op haar twee clubs deed ze fel en om te winnen. Een spelletje voor de gezelligheid waarbij de uitslag er niet toe doet, dat was nog steeds niets voor haar. Hoe had ze het zo lang volgehouden? Doe wat je prettig vindt en mijd de arts, dat was Catharina Roodzants recept voor een lang en gelukkig leven.