Magisch oog

De FIFA houdt de scheidsrechter als moderne Don Quichot van het commerciële voetbal verdacht lang in ere. De miljoenenbusiness heeft kennelijk geen behoefte aan elektronische hulpmiddelen die de fouten, vergissingen en verkeerde waarnemingen van de man in het zwart zouden kunnen corrigeren. De business wil zoveel mogelijk greep zien te houden op het wedstrijdresultaat. Met één arme sukkel in het veld lukt dat beslist beter dan met feilloze apparatuur.

Sepp Blatter, de Zwitserse FIFA-voorzitter, doet voorkomen wel degelijk gecharmeerd te zijn van videoarbitrage. Maar de International Board, het Brits georiënteerde college van bejaarde spelregelbewakers, liet vorige week in Cardiff weten er voorlopig nog geen heil in te zien. Zodat de scheidsrechters er bij het EK van 2000 weer alleen voor komen te staan. Want het is nauwelijks voorstelbaar dat het idee van twee arbiters per wedstrijd dan al in de praktijk wordt gebracht.

Voor de tweehoofdige arbitrage is misschien wel iets te zeggen, meent de Board. Daarom wordt er volgend jaar in Noorwegen en, naar het schijnt, in nog twee andere landen mee geëxperimenteerd. Het probeersel zal echter wel weer weinig zoden aan de dijk zetten. Op verandering van de stokoude regels rust nu eenmaal een taboe zolang de voetbalsport zich wereldwijd als de populairste tv-soap weet te handhaven.

Om toch de indruk te wekken serieus met het `sportieve wedstrijdverloop' bezig te zijn, schudden de regelneven van de FIFA nieuwe opdrachten voor de scheidsrechters uit hun mouw. Hoewel die nu al ogen te kort komen om in de jungle om hen heen de orde te handhaven, wordt van hen verwacht dat zij de `Schwalbe' en de geënsceneerde blessure kordaat gaan bestraffen. Met een of andere kaart dus.

Na zelfgenoegzaam te hebben vastgesteld dat de FIFA bij het WK vorig jaar de tackle van achteren stevig had aangepakt, sprak David Collins, woordvoerder van de Board in Cardiff, over de volgende stap vooruit: het op de bon slingeren van spelers die de scheidsrechter op allerlei manieren proberen te misleiden. Dat is eenvoudiger gezegd dan gedaan. Sommige duikelingen die na een vermeende overtreding te bewonderen zijn, lijken in het circus thuis te horen, andere niet. Een scheidsrechter moet over buitenaardse kwaliteiten beschikken om het stijgende aantal epileptici – zij trainen er natuurlijk ook op – te kunnen ontmaskeren.

De ontwikkeling van het voetbal schreeuwt derhalve om hulpverlening. Zelfs de topscheidsrechters, over het algemeen mensen die hun eigen faalkans te verwaarlozen achten, spraken zich onlangs in Faro, waar ze een congres hielden, vrijwel unaniem uit voor het houden van proeven met camera's en andere elektronische middelen. Ook zij zijn er inmiddels achter dat het op het veld terugdraaien van een beslissing minder pijnlijk is dan het na de wedstrijd bekijken van onthullende tv-beelden.

In andere, minder commerciële sporten is de toepassing van videoarbitrage allang ingeburgerd. Rugbyers wachten rustig, nu ja rustig, af wanneer de scheidsrechter in de lucht een groot vierkant tekent om aan te geven dat de televisiecamera moet bijspringen. Ook bij cricketwedstrijden geeft het magische oog de doorslag, vooral als er twijfel bestaat over een run out.

De FIFA-bazen hebben daar geen boodschap aan. Zo kan het blijven gebeuren dat een bal de doellijn passeert, maar er geen doelpunt wordt gegeven omdat het gezichtsveld van de scheidsrechter is afgedekt en de grensrechter net even een vuiltje in zijn oog heeft.