Kok praat veel maar hij zegt weinig

Premier Kok is dezer dagen de belangrijkste stemmentrekker voor de PvdA op weg naar de Statenverkiezingen. Hij speelt veel thuiswedstrijden, waarbij hij nauwlettend de uitgekiende campagnestrategie volgt.

Toe Wim, vertel eens. Dat was de teneur van een reeks omslachtig geformuleerde vragen die PvdA-leider Kok gistermiddag te beantwoorden kreeg op een verkiezingsbijeenkomst in het Maastrichtse theater La Bonbonnière. En Wim vertelde. Met humor soms, met elan ook. Maar hij zei niets.

De PvdA heeft in Nederland school gemaakt met glad georganiseerde verkiezingscampagnes. Er is de `kernboodschap': Sterk en Sociaal. En er zijn de kernthema's: werk, onderwijs, zorg en veiligheid. De politiek leider van de premierspartij mijdt het actuele gekrakeel: over asielzoekers, over nakende bezuinigingen, over rekeningrijden. Voor straatvechten is de nummer twee van de partij aangenomen: fractieleider Melkert, in dit geval.

En dus vertelt Wim over alle thema's die – uitgetest in kiezersonderzoek – ook puntig worden beschreven in het PvdA-campagnedrukwerk en op de uitvoerige Internet-campagnesite. Niets meer, niets er omheen.

PvdA-leider Kok is de man van én-én, niet van óf-óf. Hij wil én lastenverlaging voor de burgers per 2001 én solide rijksbegrotingen, wat lastig wordt bij vertragende economische groei. Hij wil auto's geen strobreed in de weg leggen, maar ook ,,enorme impulsen'' geven aan openbaar vervoer. Hij wil dat de veiligheid in de samenleving wordt bevorderd langs zachte weg door ,,brede buurtscholen'' op te richten en langs harde weg door meer politie en justitie ,,dichtbij de burgers'' te brengen die niet schromen met harde hand in te grijpen als dat nodig is.

Waar economie een kwestie is van schaarste verdelen en politiek van keuzes maken, daar blijft de premier in het vage, ook als hij op verkiezingscampagne is. De PvdA, ooit de Partij van de Polarisatie, negeert inmiddels bij monde van haar leider iedere vorm van politieke tegenstelling. Afkorting als CDA, D66 of VVD vallen in zijn betoog niet één keer.

Bonhommie in La Bonbonnière, dat is de stemming op een zondagmiddag in Maastricht. De interviewer, de Maastrichtse wethouder Raymond Leenders, stelt de politieke leider geen nieuwsgierige vragen en de zaal wordt niet geacht mee te praten. ,,Goh Wim, als ik jou zo hoor praten, dan zit De Hoop Scheffer er helemaal naast hè, met zijn kritiek dat jouw kabinet vooral veel woorden en weinig wol is'', zegt de gastheer ter afronding van drie kwartier praten aan de Tafel van Kok. De partijleider raakt zelf een beetje in de war van zoveel warm bedoelde wellevendheid.

Even zoekt Kok naar woorden en spreekt dan zacht: ,,Nee, nee, die kritiek deel ik niet.'' Gelach. Applaus.