Dru Hill: kitsch-sex

De twee jongens die druk heen en weer lopen over het brede podium hebben zo te zien moeite hun wijde broek omhoog te houden: je ziet duidelijk hun witte boxershorts. Hun bruine bovenlichamen zijn ontbloot. Soms vallen de broeken op de enkels en maken ze sensuele heupbewegingen, of ze draaien zich om en laten langzaam de shorts naar beneden glijden, zodat hun billen te zien zijn. De meisjes gillen hard, de toekijkende jongens denken er het hunne van.

Chippendales voor scholieren, daar leek het zo ingeluide optreden van Dru Hill in de niet uitverkochte Rotterdamse Ahoy' nog het meest op. Het Amerikaanse viertal bracht voor negenduizend bezoekers een show waarin veel in het eigen kruis getast werd of neukbewegingen tegen diverse podiumattributen of richting publiek gemaakt werden.

Dru Hill is één van de populaire R&B-groepen van het moment, die veel bij TMF vertoond worden en hoog in de hitparade staan. Dru Hill's laatste hit was How Deep Is Your Love, een nummer van het vorig jaar verschenen tweede album Enter The Dru. De muziek is het gladgestreken vervolg op de sensuele soultraditie van Marvin Gaye, Barry White en Isaac Hayes, met zoete samenzang, kermende hunkerzang met veel lange en hoge uithalen, een laag tempo en satijnzachte begeleidingsmuziek. De liedjes spelen zich op, onder en tussen de lakens af; romantiek is ondergeschikt aan de immer `freaky', stomende seks.

Dru Hill kwam op in zilverkleurige pakken – R&B heeft zo zijn eigen kitsch. Het hevigst reageerde het overwegend vrouwelijke, jonge publiek op het middelpunt van de groep, Sisqo The Golden Child, die zijn opvallende korte geblondeerde kapsel verborgen hield onder een hoed die hoorde bij zijn spaghettiwestern-outfit. Toen hij even later zijn witte hemd van zijn lijf scheurde en het plagerig voorhield aan verschillende delen van het publiek, gingen honderden armen omhoog: hier dat hemd! Hij draaide zich om en gooide het achteloos over zijn schouder, waarna de gillende meisjes erom vochten.

Voor wie niet automatisch in vervoering raakte bij de aanblik van Sisqo of Nokio zorgde Dru Hill voor een nogal platte, niet erg opwekkende aanblik en de muziek was van ondergeschikt belang. Voor het tamelijk fijnzinnige geluid van het album kwam een harde, schelle brij in de plaats, waarin de stemmen van de zangers nog net te horen waren. Het maakte de eenvormigheid van de muziek, die melodielijnen gebruikt waar weinig variatie in zit, nog sterker.

Concert: Dru Hill. Gehoord: 28/2, Ahoy' Rotterdam