Geen theemuts

Ze filmde al parenclubs en sm-kelders in de tijd dat Sex voor de Buch nog moest worden uitgevonden. In 1994 voor RTL5: Sex, de Stand van Zaken. Maar dat was eigenlijk een beetje een geintje. Pure rebellie, zo geeft Catherine Keyl nu toe. ,,Ik was mijn 5 Uur Show-imago zó zat, toen. Ik was altijd maar die tut die alleen maar over theemutsen kon zeuren. Dat moest maar eens afgelopen zijn. Bovendien wilde ik weer eens laten zien dat ik ook nog verslaggever was.''

Verslaggever, journalist. De woorden vallen in ieder gesprek met Catherine Keyl. Want dát is ze, zegt ze. Een journalist die erop uit is mensen te informeren, die ontwikkelingen in de samenleving wil laten zien. Dat deed ze al in haar tijd bij NCRV's Hier en Nu waar ze aan het einde van de jaren zeventig begon en twaalf jaar zou blijven. En later, bij AVRO's Televizier. Maar wat ze met klem wil benadrukken is dat ze journalist gebléven is. Ook in Avro's Service Salon en de 5 Uur Show bij RTL4, en ook in haar huidige praatshow Catherine waarmee ze nu alweer vier jaar dagelijks bij RTL4 te zien is. Mensen snappen dat vaak niet. Dat ze niet zomaar wat staat te tetteren voor een zaaltje met publiek, maar dat ze een boodschap heeft. Ook al wordt de kijker daar soms wat van afgeleid. Zoals laatst, toen in een aflevering over nudisme een meneer in beeld kwam met daaronder de tekst `Gerard van de Weerd. Heeft schaamhaar afgeschoren'. Keyl brengt haar onderwerpen gewoon zo pakkend mogelijk. ,,Dat is heus geen schande. Het is een verkooptechniek. Als je mensen daarmee iets duidelijker kan maken, mag dat.''

Ze schaamt zich niet meer voor haar werk. Ze geeft toe even in een dipje te hebben gezeten toen ze van haar toenmalige Avro-baas Fons van Westerloo de opdracht kreeg het middagmagazine Service Salon journalistieker in te gaan vullen. ,,Ik vond het vreselijk. Een degradatie.'' Die tijd is voorbij. Ze groeide uit tot de beste Nederlandse presentatrice in haar genre: nuchter en oprecht geïnteresseerd in haar gasten. Beter vaak dan Violet Valkenburg, Astrid Joosten of Sonja Barend. ,,Zevendertig procent marktaandeel deze week'', zegt ze. En even voor de leek: dat is echt heel veel.

Het enige dat ze jammer vindt, is dat haar altijd weer gevraagd wordt of ze wel zorgvuldig genoeg omgaat met de mensen in haar programma. Alsof er op dat vlak bij de publieke omroep nooit wat misgaat. Neem bijvoorbeeld dat boek dat Paul Witteman zonder toestemming van de geïnterviewden had gemaakt van zijn programma De Ronde van Witteman. Als háár dat was overkomen: voorpaginanieuws, en nu: drie krantenregeltjes. ,,Ja, ik neem meer risico omdat ik dagelijks met gewone mensen werk. Maar in plaats dat dat risico gewaardeerd wordt... als ik bij de publieke omroep zie hoe plichtmatig altijd maar weer dezelfde deskundigen over problemen van de gewone man zitten te praten, dan denk ik, wat een luie flikkers, zeg.''