Applausgek maar wel bruikbaar

Henk Jantzen: ,,Adje was een enorme manipulator. Hij kon mensen de gekste dingen laten doen. Hij haalde provo en happenings naar Den Haag. In een zaaltje op de pier had-ie dan fakirs ingehuurd en dan moesten de mensen uit het publiek kranten omhoog houden en die moesten ze dan in brand steken en dat deden ze ook gewoon.

Hij heette Adje Lagerwaard, maar hij noemde zich het `fenomeen' Lagor Waard. We zaten op een zaterdagmiddag bij milkbar `Tokkie': Adje, Beer Klaassen en ik. Den Haag was dat jaar explosief gegroeid als beatstad. Behalve The Golden Earrings, Motions en Q65 waren zeker vijfhonderd andere bandjes actief.

Ik speelde slaggitaar in beatgroep `The Preachers'. Beer was jazzdrummer. Maar Adje wilde iets anders, hij wilde een band oprichten op de uitstraling van de personen die daarin speelden. Hij stelde voor: `We gaan naar buiten en dan kijken we of we mensen vinden waarvan de gezichten goed staan.' Het deed er niet zoveel toe of ze een instrument bespeelden, dat kwam later wel. We vonden ene John Bakker die heel lang haar had en mondharmonica kon spelen. Hij zou de zanger worden.

Een zekere Hansje van Oosterhout diende zich aan: `Ik ben exhibitionist'. Dat vonden wij wel mooi klinken. Lagor Waard zei: `Die gozer is applausgek, maar wel bruikbaar.' Klaasje van der Wal en `mooie Felix' Bastiaanse werden basgitarist en sologitarist. Lagor Waard doopte ons: de `Kick'. Hij had maar één doel voor ogen: de verovering van Nederland.

De Beatles vonden we een lullenband. Ons repertoire bestond uit covers van Them en The Pretty Things maar alles zuiver fonetisch gezongen! John bleek de Engelse taal niet zo machtig te zijn als hij ons had doen geloven.

Ons eerste optreden was op 4 december 1965 in De Drie Stoepen in Den Haag. Ik bezat een gitaar en Beer een drumstel. De anderen mochten de apparatuur van het bandje uit het voorprogramma gebruiken. De volumeknoppen stonden open. Terwijl John onverstaanbare klanken door de microfoon brulde, kwam Hansje op een driewielertje het podium oprijden. Klaasje plukte als een waanzinnige aan de snaren van zijn basgitaar en Felix stond alleen maar mooi te zijn, hij kon nog nauwelijks spelen. Mijn aandeel was een opwaartse sprong van een meter hoog, met gitaar en al, en halverwege die sprong draaide ik een kwartslag om vervolgens op mijn knieen op het podium te belanden en zo bleef ik in gebedshouding doorspelen. De hele act was door Lagor Waard bedacht.

Op een gegeven moment begon Hansje, volgens het afgesproken scenario, met z'n gitaar tegen de luidspeakerboxen te rammen. Maar hij raakte zo opgewonden dat hij ook het drumstel te lijf ging. Bij het tweede nummer waren er zoveel instrumenten kapotgeslagen dat we nog maar met drie man verder konden spelen. Dit was nog niet eerder vertoond. Het was totale anarchie. Het publiek was een kolkende massa en bestormde het toneel.We hadden nog geen drie minuten gespeeld. We haalden onmiddellijk de pers. Het Vaderland reageerde het felst: `Onsmakelijke taferelen' en `hier moet tegen worden opgetreden'. Lagor Waard had zijn zin gekregen. We waren in één klap bekend.

De Drie Stoepen werd ons honk, onze uitvalsbasis. De toenemende belangstelling na het eerste optreden noopte tot creativiteit. Bij de zaaldeur stond `Zwarte Robbie', karate-expert en bodyguard van Lagor Waard. De kaartjes voor het `Fenomenale Kick-gebeuren' moesten door Robbie worden afgescheurd. Hij nam de kaartjes in ontvangst en bracht ze onafgescheurd terug naar de kassa waar ze opnieuw werden verkocht. In plaats van de toegestane zeshonderd kregen we zo wel duizend man binnen.

Een maand later stonden we zelfs in het Kurhaus, in het voorprogramma van Dave Berry. John begint met een stalen gezicht: `En nu, dames en heren, spelen we voor u een nummer van onze eerste elpee.' Lagor Waard kwam in de pauze het toneel op en vertelde het publiek dat we geld nodig hadden voor nieuwe spullen. Wij moesten met pispotten door de zaal lopen, heel ludiek, en een collecte houden. Guldens, knaken, er werd grif gegeven. We hebben alles bij `het fenomeen' ingeleverd en daar nooit meer iets van teruggezien.

De optredens van de Kick liepen iedere keer na een paar nummers volledig uit de hand. `Alsof de hel op aarde was neergedaald', schreef Het Vrije Volk. Hansje van Oosterhout (`Little Eastwood') was altijd het extreemst. Hij ontkleedde zich zelfs op het toneel.

De Kick heeft zes maanden bestaan. Voor Beer was het muzikaal niet interessant meer. Klaasje ging naar Shocking Blue. Hansje werd producer. Lagor Waard ging een boek schrijven over zijn fenomenale leven. John Bakker en ik veranderden onze namen in `Sleepy John Baker' en `Downy Boy Jason' en zijn als bluesduo `The Subterraneans' verder gegaan.

De `Haagse Beatnach' in 1980 was aanleiding om de legendarische Kick voor een laatste keer te laten optreden. Hansje arriveerde met een kofferbak vol drank. Al voordat we überhaupt door Adje, die weer als ouderwets boegbeeld was ingeschakeld, waren aangekondigd, begint Hansje als een waanzinnige met een geleende gitaar om zich heen te slaan. Vervolgens wilde hij het publiek inspringen, maar vergat dat hij inmiddels vijftig kilo zwaarder was geworden en het podium twee meter hoger dan in De Drie Stoepen... De klap kwam zo hard aan dat hij zijn enkel verbrijzelde.

We hebben hem nog opgezocht in het ziekenhuis. Door zijn langdurig drugsgebruik herstelde hij moeizaam. Ik zag hem nog weleens rondscharrelen in de Haagse uitgaansbuurten... nog altijd mank en bedelend om geld bij mensen die hij van vroeger kende. Hij is al weer een paar jaar dood. Lagor Waard is als `Diamanten Adje' op een heel andere manier bekend geworden. Hij schijnt inmiddels weer op vrije voeten rond te lopen.''