Boos in de vuist

In de zomer van 1939 werd de wereld opgeschrikt door het nieuws dat nazi-Duitsland met het communistische Rusland een non-agressiepact had gesloten. Dit pact maakte de weg vrij voor de Tweede Wereldoorlog. Zestig jaar later blijkt weer sprake te zijn van een non-agressiepact, maar dan op binnenlands politiek gebied, tenminste als we Vrij Nederland mogen geloven. Het `pact' behelsde de afspraak tussen de politieke partijen dat het asielbeleid geen item zou mogen zijn in de aanloop tot de Provinciale Statenverkiezingen van volgende week woensdag.

,,Maar PvdA-fractievoorzitter Ad Melkert zegde vorige week eenzijdig het non-agressiepact op. En op niet mis te verstane wijze. ,,(...) Afgewezen asielzoekers komen onverbiddelijk op straat te staan'', aldus VN. Het kwam Melkert op boze reacties te staan van onder anderen Europarlementariër d'Ancona en de eeuwige beschermheer der underdogs E. van Thijn. De laatste noemde het moment waarop Melkert het aan de orde stelde ,,niet erg kieskeurig''. Moeilijke onderwerpen mogen vooral geen rol spelen tijdens verkiezingscampagnes – zie de verkiezingscampagne voor de Tweede Kamer toen onderwerpen als Schiphol, het vraagstuk van de asielzoekers en Srebrenica door de PvdA met grote eensgezindheid onder het tapijt werden geschoffeld. ,,Het stelt mij ernstig teleur. En Ed van Thijn was net zo boos als ik hoor'', zegt d'Ancona in Elsevier, dat vrijwel als enig blad regelmatig een pleidooi houdt voor een asielbeleid dat duidelijke grenzen stelt teneinde te voorkomen dat mensen die werkelijk asiel behoeven, buiten de boot vallen. HP/De Tijd (,,Melkert benadrukte dat mensen die niet veilig zijn juist wèl op opvang moeten kunnen rekenen'') en De Groene Amsterdammer (,,Een Europees asielbeleid zal onherroepelijk harder zijn dan het huidige Nederlandse. Toch is het beter om op Europees niveau vuile handen te maken dan in heiligheid ten onder te gaan'') zijn een stuk genuanceerder in hun reactie.

Na weken te zijn geïnformeerd over de faits et gestes van de kandidaat-voorzitters van de PvdA, Van Bruggen en Booij, is het nu aan de bladen om afscheid te nemen van het duo. VN doet het af met een paar weinig zeggende regels, de Groene schrijft in een commentaar dat de twee eigenlijk nooit duidelijk konden maken ,,wat ze nu eigenlijk wilden met hun pleidooi voor dynamisering en betere presentatie''. De herinnering aan Felix Rottenberg doemt op: ,,Rottenberg kon met een stem als een steelgitaar vertellen over de grote sociaal-democratische traditie, maar pleitte net zo gemakkelijk voor opheffing van de AOW. Dat gaf wantrouwen.'' `Boos in de vuist' zijn de jongens niet, ze hebben wel `liefdesverdriet'. Even doorbijten en een echte baan zoeken, jongens.

De lieveling van het CDA wordt hij genoemd, het Brabantse statenlid Pieter van Geel, die even in de race was voor het partijvoorzitterschap maar nu lijsttrekker in Brabant is. Hij zit reeds acht jaar in de Staten, waarvan vier jaar als gedeputeerde. Hij geeft de Statenverkiezingen nog acht jaar, zegt hij in Elsevier. Wanneer Jan Modaal uit de Dorpsstraat in Eindhoven dan nog niet doorheeft wat hij aan Van Geel c.s. heeft, rest volgens de lijsttrekker één remedie: ,,Maak er dan maar een bijkantoor van het Rijk van. Want dan hebben we gefaald.'' Dan pas? Het lukt al jaren niet, terecht of ten onrechte, het belang van deze bestuurslaag voor de kiezer duidelijk te maken.

De Amsterdamse oud-wethouder van verkeer, Ernst Bakker, heeft jarenlang geprobeerd het belang van de aanleg van de Noord-Zuidlijn aan de stad te verkopen. De aanleg zou vooral héél gunstig zijn voor de bereikbaarheid van grote financiële instellingen in de stad. Laten die nu en masse hun heil zoeken aan de Zuid-As, aldus Elsevier. De boodschap van Bakker is allengs verdampt. De `roos in de vuist' is verwelkt, en de boosheid van Ed en Hedy zal ook wel zakken: such is politics.

    • Anna Visser