Discretie

Iets waar je onvermijdelijk mee te maken krijgt als je zwanger bent, is de gezondheidszorg. In Singapore zijn de medische voorzieningen gelukkig erg goed, sommige dingen gaan alleen een beetje anders.

Toen ik ontdekte dat ik zwanger was, ben ik meteen naar de huisarts gegaan.

In Singapore kun je bij een willekeurige huisarts naar binnen stappen, op een tijdstip dat het jou het beste uitkomt ('s ochtends, 's middags, 's avonds, in het weekend... altijd open). Iedereen wordt geholpen op volgorde van binnenkomst. Na het consult krijg je bij de assistente je voorgeschreven medicijnen (vaak erg veel, want artsen verkopen hier zelf medicijnen, en hoe meer ze verkopen hoe meer ze verdienen), en je betaalt contant. Als de arts je niet bevalt, ga je de volgende keer naar een ander.

In de wachtkamer was ik aardig nerveus. Thuis waren al twee zwangerschapstesten duidelijk positief geweest, maar toch was ik voor mijn gevoel pas echt zwanger als een arts dat had bevestigd. Groot was mijn teleurstelling toen bleek dat de huisarts gewoon nog een derde test wilde doen. Ik was pas vier weken zwanger, dus veel anders kon hij ook niet doen, maar ik voelde me zo bijzonder dat ik op zijn minst allemaal ingewikkelde medische onderzoeken had verwacht. Nu hoefde ik alleen maar naar het toilet om een bekertje met urine te vullen. Het bekertje moest ik aan de assistente geven. Deze assistente zat achter de balie in een overvolle wachtkamer, ik moest dus met mijn bekertje nog warme urine dwars door die wachtkamer heen.

Ik voelde me niet echt op mijn gemak en zag beelden voor me waarin ik over iemands voeten struikel, of nog erger. Mijn ongemak werd echter nog groter toen de assistente een zwangerschapstest tevoorschijn haalde en aan de balie, in de volle wachtkamer, die test ging uitvoeren. Zelf kon ik meekijken, maar met mij ook allle andere mensen die bij de balie stonden. Gelukkig was de uitslag geen verrassing.

Dit gebrek aan discretie schijnt hier vrij normaal te zijn. Bij mijn eerste bezoek aan de gynaecoloog werden door de assistente, alweer in de wachtkamer, mijn gewicht en lengte gemeten en daarna werden er allerlei vragen over het verloop van mijn menstruatiecyclus gesteld. De wachtkamer zat natuurlijk weer vol, en ik kon iedereen praktisch horen luisteren. Opgelaten als ik was gaf ik zo zacht mogelijk antwoord, maar de assistente was genadeloos. Ze herhaalde mijn antwoorden luid en duidelijk om er zeker van te zijn dat ze het juist verstaan had.

Toch raak ik aan dit soort dingen gewend. Tegenwoordig stap ik voor elke zwangerschapscontrole in de wachtkamer zelfbewust op de weegschaal – ik ben toch zoveel zwaarder dan de Singaporese vrouwen dat er voor hen nauwelijks iets te vergelijken valt.

Wat ik alleen nog steeds niet kan uitstaan is dat die vrouwen in het Chinees met de assistente praten, en iedereen dus wel de bijzonderheden van mijn menstruatiecyclus en gewichtstoename weet, maar ik die van hen niet.

    • Mariët Visser