De vormcrisis van twee cabaretiers

Cabaretduo's zijn weer helemaal in. De veteranen Lange Jas en Dikke Vriend zijn daarom na de soloprogramma's Alleen, Eenzaam en Niet samen weer bij elkaar om het duoprogramma Kalydon te maken. Hun jonge vakgenoten kunnen maandenlang voor uitverkochte zalen spelen, maar De Siamezen krijgen niet meer dan dertig man op de tribune. En de uitbundige lach blijft uit.

Zo nu en dan laat Toneelgroep Amsterdam zijn acteurs een kleine voorstelling maken waarin zij hun persoonlijke ei kwijt kunnen. Hugo Koolschijn imiteerde ooit scherp een hele reeks ijdele theatermakers, onder wie zichzelf; Joop Admiraal sprong vorig seizoen op schoot bij Hans Kesting; en dit keer mogen Hajo Bruins en Hein van de Heijden samen kleinkunstliedjes zingen.

De acteurs spelen in Kalydon een cabaretduo dat nooit echt succesvol was en dat ook nooit zal worden. Van der Heijden is de harkerige, serieuze aangever, Bruins de blufferige geinponem die een paar geweldige bekken kan trekken. Ze hebben zich op een camping teruggetrokken om materiaal te schrijven. Tussen de eenpersoonstentjes, de blikjes Heineken, het primusje en de waslijn met onderbroeken doet Lange Jas een Neil Young-imitatie (`hello motherfuckers') terwijl Dikke Vriend per gsm schnabbelt en babbelt in de reclamewereld.

De comeback die ze voorbereiden zal er wel nooit komen. De grappen die ze maken zijn tenenkrommend flauw, de parodie op het radioprogramma Tros Sesjun komt niet over, de liedjes die ze zingen zijn te lullig voor woorden. Zelfs de naam van hun programma, Kalydon, klinkt vreselijk. Zo nemen Bruins en Van der Heijden de cabaretrage op de hak. Vooral in de liedjes worden alle kleinkunstmaniertjes raak geïmiteerd. Er is een liefdesliedje, een studentenliedje, een relatieliedje en een dromerig liedje, vol verve gebracht met `kampvuurakkoordjes', geknepen stemmen, en alles natuurlijk tweestemmig. Helaas is kleinkunst net even te gemakkelijk belachelijk te maken en zijn cabaretiers zelf veel beter in staat om het genre op de hak te nemen.

Kalydon gaat ook over de desintegratie van een duo, de vormcrisis van twee talentloze kunstenaars. Dikke Vriend heeft er eigenlijk al meteen geen zin meer in. Hij kan meer verdienen met reclames en vindt Lange Jas een blok aan zijn been. Lange Jas is een jammerende sukkel die zich verraden voelt. Maar stiekem vindt hij de uitgave van zijn dichtbundel Meisje huilt toch ook veel belangrijker. Maar zoals de parodie niet scherp genoeg is, zo wordt het duo-uit-elkaar-verhaal nooit tragisch of grappig. Bij de eerste liedjes valt er nog wel wat te lachen, maar er vallen steeds meer stiltes, in de zaal en op het podium. Gelijk het duo dat ze spelen, hebben Bruins en van der Heijden gewoon niet genoeg materiaal verzameld. Zo is deze voorstelling over een mislukte voorstelling zelf te leeg geworden, en hoogstens leuk voor de intimi.

Voorstelling: Kalydon door Toneelgroep Amsterdam. Spel, tekst en muziek: Hein van der Heijden en Hajo Bruins. Regie: Kees Hulst. Gezien: 23/2 Transformatorhuis Amsterdam. Aldaar t/m 20/3.

Inl. (020) 627 90 70.

    • Wilfred Takken