Skik beheerst zowel punk, ska als hoempa-reggae

In een tijd dat hysterische muziek van opgetuigde androgyne rockbands als Marilyn Manson wil choqueren en films als Velvet Goldmine jaren-zeventig glamrock nieuw leven pogen in te blazen, staat de onversneden dialectrock van het Drentse Skik nuchter overeind. In Haarlem begon de tournee ter gelegenheid van het derde album 's Nachts. In de afwisselende songs op deze cd bewijst ook Skik dat met een fors studiobudget een fraai werkstuk kan worden afgeleverd. Terwijl bandleider Daniel Lohues en zijn medemuzikanten een aantal jaren geleden nog te boek stonden als feestband, wordt op 's Nachts een veelzijdiger kant belicht van dit trio uit Erica. Voor de ingetogen titelsong wordt bijvoorbeeld gebruikgemaakt van een tienkoppig orkest.

Op het Patronaatpodium stond Skik als vanouds in basic slagorde opgesteld, al is voor de optredens wel een extra gitarist toegevoegd. Marko Geerding mocht hier en daar een spaarzaam solistisch riffje laten horen, maar zijn functie leek voornamelijk bedoeld om zanger/gitarist Daniel Lohues te laten excelleren in gitaarsoli.

Lohues is een klassiek entertainer. Met zijn in Drentse tongval verpakte oneliners transformeerde hij het Haarlemse publiek van aanvankelijk welwillende applaudisseurs in een hossende menigte klapvee. Zo hield hij een droogkomisch pleidooi voor carnivoren, waarna het publiek werd aangezet tot scanderen van `Dreuge Worst', een nummer dat vooral bij Oosterlingen herkenning oproept. Een medetoeschouwer vertrouwde mij in sappig Achterhoeks toe dat zijn moeder op verjaardagen in zijn studentenkot altijd zo'n stukje pittige droge worst meenam, uit bezorgdheid dat vader de locale lekkernij zou mislopen.

Ondanks zijn onbesuisde jongehondenmotoriek toverde Lohues beheerste soli uit zijn klankkast, die varieerden van hoekig en oorspronkelijk, tot traditioneel en vloeiend, en waarbij ook de bottleneck niet werd geschuwd. Om evenzoveel verve aan de dag te leggen achter de piano, de akoestische gitaar en het mondorgel, als Dylan-troubadour in Protestsong. Hoewel de hoes van de laatste plaat uitvergroot tegen de wand hing, werden veel nummers van 's Nachts opgeofferd aan het `feest der herkenning'. De aftrap werd gegeven met Is Nie Veur Spek en Bonen, als laatste nummer van de set klonk de hit Op Fietse en ook de twee toegiften bestonden uit oude liedjes.

Het optreden gaf een goede impressie van de stijlenvariatie van de band, die niet alleen onvervalste rock, maar ook hoempa-reggae, punk, ska en ballads in haar repertoire heeft opgenomen. Na anderhalf uur riep het publiek en masse om meer, maar zodra de verplichte toegiften ten gehore waren gebracht trok het berustend-tevreden huiswaarts. Zo kan een Skik-concert, in ieder geval voor liefhebbers van dialectrock, worden vergeleken met een ware feelgoodmovie.

Concert: Skik. Gehoord: 19/2 Patronaat, Haarlem. Tournee tot half juli.