Jeugd

Op het congres waar zaterdag de voorzitter van het partijbestuur van de PvdA werd gekozen zei een afgevaardigde dat zijn hart lag bij de knulletjes die zich kandidaat hadden gesteld, maar dat zijn verstand voor de vrouw koos.

Wat is dat eigenlijk, kiezen met het hart? Je zou zeggen: een impulsieve, emotionele keuze waarbij de consequenties niet zorgvuldig worden overwogen. En als het zo is, dan komt het me voor dat alle belangrijke beslissingen in het leven door het hart worden genomen en dat de kleinigheden worden overgelaten aan het verstand. Zo is het bij mij in ieder geval.

Toen ik ging studeren kreeg ik het een ander te horen over de beroepsvooruitzichten in de verschillende vakken en een psycho-tester rekende uit waar ik het meest geschikt voor was, maar daar luisterde ik niet naar. Mijn hart zei dat wiskunde niets met de werkelijkheid te maken had en dat het daarom geschikt voor mij was, en dat was genoeg. Later besloot ik om geen wiskundige te worden, maar schaker. Het besluit viel toen ik tijdens een schaaktoernooi onder de duoche stond en het zonlicht op een fraaie manier door het raampje naar binnen viel. Vijf minuten eerder had ik nog gedacht dat ik wiskundige was, nu was ik schaker en het besluit was gevallen door het binnenvallende licht. Met het huwelijk ging het ongeveer op dezelfde manier, maar laat ik niet de privacy van anderen belasten.

En hoe zou het ook anders kunnen, zo'n belangrijke beslissing? Je kan wel alles proberen te berekenen, maar daar komt nooit een eind aan. En als je wel alle consequenties zorgvuldig tegen elkaar zou kunnen afwegen, dan zou een ander dat net zo goed voor je kunnen doen en waarschijnlijk zelfs beter. Je zou de besluiten kunnen laten nemen door een Bureau Levensplanning dat beschikt over een computer die je eigen gegevens beter kent dan je zelf doet. Maar dan zou je niet voort kunnen, omdat je geen enkele verantwoordelijkheid voor je keuze draagt. Wie zijn leven in eigen hand wil houden, moet lachend in het duister springen.

Voor de kleinigheden is het verstand. Welke levensverzekering, vakantiebestemming, aandelenpakket, dat kan en moet allemaal heel zorgvuldig en rationeel worden overwogen.

Als de afgevaardigden op het congres van de PvdA het belangrijk vonden wie hun voorzitter werd moeten ze met hun hart gestemd hebben, en het hart stemde kennelijk tegen dik en jong.

Terecht! Het is nog geen oneerbare discriminatie als je beseft dat niet iedere functie voor iedereen beschikbaar is. Het ZwitserLevengevoel van Herman Brood zou geen gezicht zijn en Dik Trom als voorzitter van de PvdA ook niet. En de jeugd, daar houdt een respectabele partij zich natuurlijk ver van. Het waren buitengewoon sinistere politieke partijen die zich in deze eeuw hebben gepresenteerd als vervullers van de idealen van de jeugd.

En het is er niet beter op geworden met de jeugd. De gevangenissen puilen uit van de jongeren. Voor zover ze nog vrij rondlopen terroriseren ze de voetbalstadions en de vermaakswijken waar ze gaan `stappen'. Niets van belang is er waar de jeugd ook maar enige interesse voor toont. Kranten lezen, geen tijd voor, literatuur, irrelevant in het informatietijdperk en net als musea iets voor vrouwen van boven de vijftig.

De Heer zij geprezen, zou je denken, dat we op deze terreinen tenminste geen last hebben van de stappers, maar dan reken je buiten de volwassen collaborateurs van de jeugdcultuur die het zorgelijk vinden dat er nog gebieden bestaan waar de stappers niet de dienst uitmaken.

Ik las in de Volkskrant dat slechts vier procent van de leden van de PvdA beneden de dertig jaar is. Zo hoort het ook. Maar volgens de hoofdartikelschrijver in die krant moest dat voor de congresafgevaardigden juist een reden zijn om de jonge ventjes tot voorzitter te kiezen.

Nu waren die in werkelijkheid helemaal niet zo jong, namelijk 28 en 30 jaar. De tegenkandidate, die de ouderdom vertegenwoordigde, is 37 jaar. De jeugd duurt heel lang tegenwoordig, de ouderdom treedt vroeg in en daartussen zit zeven jaar.

Ze waren erger dan jong, de knulletjes. Ze waren symbolisch jong. En toen ze verloren hadden speelden ze met overgave hun rol van verwend kind. Ze renden naar hun vriendjes en ze huilden. Ze voelden zich keihard afgewezen door de partij. Ze waren woedend en ze konden het niet geloven.

En vervolgens kwam het gesnotter van hun generatiegenoten die boos aankondigden dat ze er de brui aan gaven nu de partij de historische kans had gemist om een generatie van vernieuwers binnen te halen. ,,We zijn niet van plan te wachten tot we veertig zijn en het leven moe'', zei er een.

Het is een beetje dom om over individuele mensen te spreken als over generaties en ik doe het niet graag, maar zij doen zelf niets anders en het moet wel een heel speciale generatie zijn, deze niksers en niet-niksers en niks-kunnen-verdragers die jong blijven tot hun dertigste en tien jaar later het leven moe zijn.

Twee van hen, van wie er één passend genoeg Ingelise de Jongste heette, legden vanochtend in de Volkskrant uit hoe het zo gekomen is: ,,Van Doe Maar leerden we dat naar school gaan en carrière maken met het oog op de bom totaal zinloos was. Toen we net iets ouder waren viel echter de Muur: de weg voor carrières lag weer open.''

Misschien waar wat die carrières betreft, maar zal het verzuimde schoolonderricht nog ingehaald kunnen worden? Zeer de vraag of deze verwende kinderen er nog de kracht toe zullen vinden voor ze op hun veertigste definitief het bijltje er bij neerleggen.

Ik ben niet altijd even blij met het optreden van onze minister-president Kok, maar soms kan hij aangenaam vilein zijn. Toen het congres zijn keuze gemaakt had zei hij: ,,Het is bijzonder sneu voor de jongens.'' Hij liet ze hun neus snuiten, stopte hun hemdjes netjes in hun broekjes en leverde hen weer af in de kindercrèche waar ze vandaan kwamen.