Hongerstaking

In NRC Handelsblad van 13 februari stond te lezen hoe bewoners van een asielzoekerscentrum (AZC) actie voerden om zelf te mogen koken. Reden: het eten in het daar aanwezige restaurant was naar hun mening van inferieure kwaliteit.

De actie begon met een boycot van het restaurant. Toen de directie van het AZC op hun verzoek om zelf te mogen koken niet thuis gaf, werd de regionale pers benaderd, maar dat bleek niet voldoende. Er kwam pas schot in de zaak, toen een Iraans meisje besloot om in hongerstaking te gaan. Later sloten zich nog twee anderen bij haar aan. Ondanks de zorgwekkende toestand waarin het meisje verkeerde weigerde zij te stoppen, vernederd als zij zich voelde door de dingen die in het AZC gebeurden.

Wat mij in dit verhaal frappeerde was de wanverhouding tussen doel en middel. Zelfs al valt de directie van dit AZC het nodige te verwijten, het gaat toch wat ver om jezelf de hongerdood aan te doen als protest tegen slechte maaltijdvoorzieningen.

Men zou verwachten dat asielzoekers in eigen land heel wat ernstiger situaties ontvlucht zijn en daarom enig begrip, of minstens enig relativeringsvermogen op kunnen brengen voor tekortschietende voorzieningen in het land waarin zij blijvend onderdak hopen te vinden.