BEN GERRITSEN BAND

Nederland kent maar weinig professionele bespelers van de vibrafoon. De geringe populariteit van het instrument is waarschijnlijk te wijten aan de associaties die het oproept met gelikte lounge-orkestjes en wegwerpmuziek in warenhuizen. Ben Gerritsen weet op de tweede cd van zijn quintet dit stigma van zich af te schudden. Mede dankzij een synthesizer en een enorme bak elektronica laat hij zijn vibrafoon zingen als een sopraansaxofoon, donderen als een groep Japanse drummers of rondborstig rollen als een contingent steeldrummers uit een Calypsoband.

De verteerbaarheid van de cd BGB is voor een groot deel te danken aan het diverse karakter van de nummers en de professionaliteit van Gerritsens mede-muzikanten. De band springt heen en weer tussen zoetgevooisde ballads, Zuid-Afrikaanse mbaqanga-ritmes en up-beat swing. Vooral het houtige geluid van bassist Wim Essed en de accentuerende akkoorden van pianist Willem Kühne geven de composities extra kracht. Gerritsen zelf hanteert zowel melodische als percussieve stijlen, zodat het geluid van de vibrafoon afwisselend puntig en vloeiend door het groepsgeluid heen breekt. Helaas zijn niet alle nummers even avontuurlijk qua opbouw, zodat hier en daar toch de gevreesde geest van de muzak om de hoek komt kijken.

Ben Gerritsen Band: BGB (VIA, 9920752)