Zelfreiniging

Misschien wel op het idee gebracht door El Al verlangt Anton Geesink een aparte status binnen NOC*NSF. Daarmee kan de trouwste apostel van de olympische beweging nóg meer goede daden stellen. Inmiddels kijkt hij vol ongeduld uit naar het bijzondere IOC-congres op 17 en 18 maart in Lausanne waar de grote leider Samaranch hem, vriend Anton, stevig de hand zal drukken alvorens zich — hopelijk — op het uitmesten van de stal te concentreren.

Met veel minder ongeduld ziet premier Kok het congres tegemoet. Hij moet beoordelen of bij die gelegenheid het `zelfreinigende' vermogen van het IOC wel groot genoeg is. Zo ja, dan lijkt het misschien toch verantwoord kroonprins Willem-Alexander het lidmaatschap van die excentrieke club te gunnen en hem in juni, het liefst achter gesloten deuren, te laten beëdigen. Zo neen, dan komt Paul Rosenmöller de eer toe het kabinet een jaar geleden al voor het dubieuze avontuur te hebben gewaarschuwd.

De Engelse prinses Anne, al ruim tien jaar lid van het IOC, liet vorige week minzaam weten talrijke kostbare geschenken uit de olympische hoek categorisch te hebben afgewezen. Daarvan geenszins onder de indruk pleit het Britse Lagerhuis voor een parlementair onderzoek naar de corruptie in de internationale sportwereld opdat de volgende eeuw een afdoend tegengif kan worden gevonden.

Terwijl de druk op Samaranch toeneemt probeert de Italiaan Primo Nebiolo hem een hart onder de riem te steken. De allerminst als onkreukbaar bekend staande voorzitter van de Internationale Atletiekfederatie zei namens 28 sportbonden er een groot vertrouwen in te hebben dat Samaranch het IOC-schip door het huidige, onrustige vaarwater zal loodsen. En, voegde de pluimstrijker eraan toe, ,,het is nu vooral noodzakelijk het geloof in de Olympische beweging te versterken''.

Minder genereus zijn de geldschieters. De tien grote sponsors eisen ingrijpende veranderingen. Van hen mag Samaranch tot 2001, dan wordt hij 81, aan het bewind blijven mits hij financieel volledige opening van zaken geeft en alle leden uit het IOC gooit van wie vaststaat dat zij zich aan omkoping of corruptie schuldig hebben gemaakt. Drie van de tien bedrijven die honderden miljoenen voor het exclusief gebruik van de olympische ringen betalen, piekeren er zelfs over zich terug te trekken.

Zo'n vaart zal het wel niet lopen. De grote multinationale ondernemingen zijn er misschien voornamelijk op uit meer greep te krijgen op het thans zo kwetsbare IOC. Het is hen bijvoorbeeld een doorn in het oog dat zij niet of nauwelijks reclame mogen maken in de olympische arena's. Samaranch verafschuwt de overdaad aan commercie waarmee het voetbal en wielrennen te maken hebben. Maar nu het water hem tot aan de lippen staat moet hij waarschijnlijk concessies doen.

In eigen huis schoon schip maken is echter zijn belangrijkste zorg. Dat hij daarbij tot marchanderen geneigd is blijkt uit zijn besluit Colin Coates, de voorzitter van het Australische Olympische Comtié, ongemoeid te laten. Het opperhoofd van Sydney 2000 zou de Spelen in de wacht hebben gesleept door de stemmen van Kenia en Oeganda met tienduizenden dollars te kopen. Zonder die twee stemmen waren Sydney en Peking precies gelijk geëindigd. Volgens levensverzekeraar Hancock, één van de tien sponsors, stond de omkoping onomstotelijk vast, maar weigerde het IOC-bestuur er consequenties uit te trekken.

Het belooft dus een pittige confrontatie te worden in Lausanne. Leidt de `zelfreiniging' van het IOC tot een radicale schoonmaak of wordt de beerput professioneel afgedekt? Hoe dan ook, de kans bestaat dat Anton Geesink eindelijk de oren van het hoofd zullen vallen.