LYDIA VAN DAM

Over `covers' valt niet te generaliseren. Ze kunnen beter of slechter zijn dan het origineel en los daarvan meer of minder aanslaan. Neem singer/songwriter Joni Mitchell. Haar versie van Twisted had meer succes dan die van Annie Ross, die de tekst schreef op muziek van saxofonist Wardell Gray. Met het door haar zelf geschreven Both Sides Now gebeurde het omgekeerde: niet zij maar Judy Collins haalde er de top-tien mee.

Dat Lydia van Dam met haar derde cd Both Sides Now-A Tribute to Joni Mitchell ook zo gaat scoren is niet waarschijnlijk. Ten eerste natuurlijk omdat ze Nederlandse is, maar ook om andere redenen. Er zit in haar begeleidingsgroep geen gitaar, er bestaat van haar geen videoclip en de sfeer van haar versie is te relaxed en vooral te jazzy. Voor Black Crow afkomstig van Mitchells prachtige cd Hejira geldt bijna hetzelfde; ook dit stuk bevat een puntige saxofoonsolo van Yuri Honing en een voorbeeldig swingend pianotrio. Maar wat moet een rockfan daarmee?

Bij de hardcore jazzfan liggen de weerstanden elders: die heeft überhaupt niet veel met zangeressen en al maakte Joni Mitchell in '79 een plaat met stukken van bassist Charles Mingus, een betrouwbaar lid van de jazzparochie werd ze nooit.

Dat de tournee van zangeres en conservatoriumdocente Lydia van Dam zich vooral afspeelt in het theatercircuit, van Kunstmin in Dordrecht (26/2) tot De Poorterij in Zaltbommel (9/4) is gezien dit alles niet verwonderlijk. Ze zal het daar waarschijnlijk ook goed doen want of het nu jazz is of rock (zijn dit de Both Sides?) een `profi' is ze inmiddels wel.

Lydia van Dam Group: Both Sides Now - A Tribute to Joni Mitchell (VIA Jazz 9920722).