Chet Baker

,,De meeste trompettisten worden beoordeeld op hoe hoog en hoe hard ze kunnen blazen. Voor Chet Baker geldt dat niet; zijn geluid was heel zacht en ijl. Iedere noot die hij speelde was bedacht en voorzien. Hij herhaalde zichzelf nooit. De meeste muzikanten hebben vaste loopjes of licks waar ze op terug kunnen vallen als ze het even niet meer weten, maar bij Baker klonk het iedere avond anders. Geen twee opnamen zijn hetzelfde en dat wil wat zeggen als je bedenkt dat er meer dan 200 cd's van hem op de markt zijn.''

Bob Hagen heeft al die cd's thuis in de kast staan en is sinds zijn zeventiende een trouwe fan van Chet Baker. Bovendien is Hagen voorzitter van en drijvende kracht achter de eenmans-stichting Jazz Impuls die zich inspant voor de realisering van een gedenkteken voor de in 1988 overleden trompettist. Het is de bedoeling dat op 13 mei aanstaande, op Bakers elfde sterfdag, een plaquette met de beeltenis van de muzikant wordt onthuld aan de gevel van het Amsterdamse Hotel Prins Hendrik. Dit is de plek waar Baker destijds – vermoedelijk onder invloed van drugs – een dodelijke val maakte uit een raam op de derde verdieping.

,,Te zeggen dat ik Baker persoonlijk heb gekend zou overdreven zijn. Ik heb een paar keer met hem aan tafel gezeten en eens een gesprekje met hem gevoerd in Arnhem. Maar `gesprek' is een groot woord. Baker communiceerde eigenlijk alleen via zijn trompet. Ook de muzikanten met wie hij speelde hadden alleen tijdens het spelen op het podium contact met hem. Dat is ook de tragiek van de man. Hij leefde niet voor zijn gezin of de lolletjes van het leven. Hij gaf alleen maar om spuiten en spelen.

,,Ik was de avond voor Bakers dood in de Singer concertzaal in Laren waar hij zou spelen. Hij kwam niet opdagen en om drie 's nachts vond de politie zijn lichaam op de stoep voor hotel Prins Hendrik. Omdat hij met zijn hoofd op een paaltje was gevallen, was hij niet te herkennen. Pas anderhalve dag later meldde Bakers manager zich bij het bureau aan de Warmoesstraat en identificeerde het lichaam.

,,Ik heb een oude trompet en een foto van Baker vastgespijkerd op een paaltje en dat meegenomen naar Amstelveen waar hij lag opgebaard. Daarna kwam ik in contact met Lex Lammen, die een jazzprogramma had bij de KRO. Besloten werd dat er een monument moest komen voor Baker. De hoteleigenaar en de gemeente vonden het een leuk gebaar, maar wilden eigenlijk niet meewerken aan een monument voor een junk en het plan ging dus niet door.

,,Ook aan Bakers tiende sterfdag vorig jaar werd in Amsterdam niets gedaan. Dat vond ik zo gênant dat ik dat paaltje met een lauwerkrans erop op het pleintje voor het hotel heb gezet. Na vijf, zes weken kwam de gemeente erachter dat ik er verantwoordelijk voor was en werd me verteld dat ik het moest weghalen omdat er geen vergunning voor was gegeven. Samen met Tanya Wijngaarde van het Nederlands Jazz Archief ben ik toen weer naar de gemeente gegaan om te kijken of we alsnog een officiële vergunning voor een monument konden krijgen. De ambtenaar met wie we aan tafel zaten bleek ook een Baker-fan te zijn en die wilde wel meewerken. De hoteleigenaar, die ondertussen iedere dag mensen over de vloer kreeg die wilden weten waar Baker precies was gevallen, zag er ook wat in.

,,In januari ben ik begonnen met het aanschrijven van platenmaatschappijen, muziekpodia, muzikanten, de media en bedrijven om geld bij elkaar te krijgen voor het monument. Er is ondertussen 4.500 gulden van de in totaal benodigde 13 tot 14 duizend gulden binnen. De bronzen plaquette zal 50 bij 70 centimeter groot worden met een portret van Baker in reliëf erop. De afbeelding toont hem in zijn middenperiode, zo eind jaren zeventig. Dat was Bakers Europese periode en zelf vind ik dat hij toen zijn beste muziek maakte. Ik heb bewust gekozen voor een naturalistische afbeelding, zodat mensen die erlangs lopen hem zullen herkennen en denken: `zo was Chet'. ''

Stichting Jazz Impuls. Bijdragen voor het Chet Baker-monument: banknr 400033461. Inlichtingen: (0571) 292434.