Schaatsen in de geest van Jim Morisson

Een jaar nadat ze op de Olympische Winterspelen twee gouden medailles won, moet Marianne Timmer (24) dit weekeinde haar kwaliteiten opnieuw bewijzen tijdens het wereldkampioenschap sprint in Calgary.

Tussen alle festiviteiten en commerciële activiteiten door vond Marianne Timmer afgelopen zomer nog even tijd om met haar vriend, de Canadese hardrijder Kevin Overland, naar Parijs te reizen. Doel: een bezoek aan het graf van Jim Morrison. Geobsedeerd is ze geraakt door de voormalige leadzanger van The Doors. Tien keer heeft ze de film gezien waarin zijn losbandige, destructieve leven naar voren komt. Seks, drugs en drank dreven hem op jonge leeftijd de dood in. Morrisons bestaan stond haaks op de kadaverdiscipline die Timmer zich dagelijks moet getroosten.

Ook de muziek spreekt haar aan. Vier CD's heeft ze inmiddels van The Doors. ,,Ik zoek nog naar een boek over Morrison dat nergens meer is te krijgen. Ik wil ook een keer terug naar het huis in Parijs waar hij is overleden. Al was Morrison in bepaalde dingen misschien niet zo sociaal, hij had een gigantische uitstraling. Popgroepen als The Doors hebben baanbrekend werk verricht in de jaren zestig. Hun muziek is tijdloos. Het lijkt me leuk om met een band rond te reizen en erop los te leven. Maar nadat we een liedje over de klapschaats hadden opgenomen, weet ik dat mijn stem zich daar niet voor leent.''

Nadat ze in Nagano goud won op de 1.000 en 1.500 meter volgden enkele hectische maanden. Het begon direct thuis bij haar ouderlijke woning in Sappemeer. ,,We wonen toch best afgelegen, maar er ontstonden complete files bij ons in de straat. De berm werd er zwart van. De mensen kwamen zelfs uit Zoetermeer en Den Haag om langs ons huis te rijden. Mijn familie reageerde positief, al vonden ze dat het niet elke week moest gebeuren.''

De postbode kon de zak met fanmail niet meer met de fiets bezorgen. Nu nog krijgt ze vijf, zes brieven per week. En niet alleen uit Nederland, maar ook van bijvoorbeeld Duitsers of Zweden. ,,Mensen schrijven hoe ze mijn succes hebben beleefd of ze vragen om een handtekening.'' Veel (afwijzende) reacties ook op een eventueel optreden in Playboy, waar sommige media over speculeerden. ,,Ik heb nooit een concrete aanbieding gehad. En ik moet eerst weten wat precies de bedoeling is. Ik heb nu wel een goed sportlijf. Over twintig jaar is dat toch anders. Bettine Vriesekoop in de Playboy vond ik aardig, Cindy Crawford leuk, maar Stella Jongmans nogal heftig.''

Overdonderd werd ze afgelopen zomer door allerlei invitaties. Haar zaakwaarnemer Patrick Wouters selecteerde de uitnodigingen. ,,Ze vroegen me regelmatig op party's en filmpremières te verschijnen. Ik vind álles wel leuk, maar je moet ook nog aan trainen toekomen.'' Ze reserveerde enkele keren tijd voor een goed doel. ,,Een jongen van 25 jaar met een ongeneeslijke spierziekte had als wens dat ik op zijn verjaardag kwam. Het was tevens zijn afscheidsfeestje. Het werd een emotionele gebeurtenis. Toen is me duidelijk geworden in wat voor bevoorrechte positie ik eigenlijk verkeer. Mijn benen staan goed onder mijn lijf en ik heb de juiste spiersamenstelling waardoor ik hard kan schaatsen.''

Het succes van de Spelen is Marianne Timmer niet naar het hoofd gestegen. Bij Yvonne van Gennip en Gianni Romme hingen de gouden medailles als molenstenen om de nek. Zij wilden hun eremetaal zo snel mogelijk te gelde maken, maar raakten in dat streven de weg kwijt. Hoewel ze nog niet de olympische vorm heeft benaderd, is haar een terugval bespaard gebleven. Misschien wel omdat ze geen hoge verwachtingen koestert.

,,Twee keer goud maakt je nog geen miljonair'', zegt ze nuchter. ,,Schaatsen is geen tennis. Het sportieve succes is belangrijker dan wat ik ermee verdien. Je reist veel, je ziet veel, je maakt veel mee. Dit leven is leuk maar ook keihard. Als je niet presteert word je een kopje kleiner gemaakt, kijk maar naar Romme. Je doet nu levenservaring op die voor later onbetaalbaar is. Dat zou ik voorlopig nog niet willen missen. Toch denk ik aan de toekomst en volg ik een cursus voor het ondernemersdiploma. Kan ik straks een bedrijfje beginnen. Communicatie interesseert me ook. Of misschien word ik wel gewoon schaatstrainster.''

Geld mag dan niet de belangrijkste drijfveer zijn, de schaatsdiva stapte wel over naar een commerciële ploeg, het Sanex-team van Rintje Ritsma. ,,Het financiële aspect was niet het belangrijkste, wel het sportieve. Ik heb nu met Egbert van 't Oever en Patrick Wouters een beter begeleidingsteam. Meer afgestemd op mij persoonlijk. Bij de schaatsbond ben je een van de velen waarvoor gezorgd moet worden. Maar als de KNSB aan mijn wensen tegemoet was gekomen, zou ik nooit zijn weggegaan.''

Hoewel ze het naar haar zin heeft, mist ze Jan Bos, die in Calgary bij de mannen zijn wereldtitel verdedigt, én Erben Wennemars. ,,Ja, dat waren broertjes voor me. Ik zit nu in een heel andere ploeg. Martin Hersman kende ik nog van Jong Oranje. Rintje is door de wol geverfd. Als je iets wilt weten, vraag het Rintje.''

Ook het afscheid van sprintcoach Peter Mueller viel haar zwaar. Al beweren sommige verhalen het tegendeel. ,,Natuurlijk hebben wij een verschillend karakter. Maar je hoeft niet hetzelfde te zijn. Een batterij heeft ook geen twee plusjes, want dan doet hij het niet. Peter zei steeds vanaf het begin dat ik met hem werkte: You can do it. Ik ben daarvoor te nuchter en zeg: `Eerst zien dan geloven'. Maar dat geouwehoer en dollen vond ik wel leuk. Mueller ziet veel dingen en houdt je scherp.''

Nu is Geert Kuiper haar vaste coach. ,,Met hem heb ik een goede band. Maar de laatste vijftien procent moet je toch zelf doen.'' Conditietrainer Arie Koops is in het team-Ritsma al weer op straat gezet. ,,Het klikte niet in de communicatie. Maar ik wil mijn slechte voorseizoen niet aan Arie wijten.''

Ze kucht voor de zoveelste keer, haar keel is toe aan een dropje. De middenlange afstanden zijn voor elke schaatser fnuikend. ,,Vooral op hooggelegen banen pleeg je een aanslag op je longen. Als het koud is, snijdt de lucht door je keel. Je benen worden op de 1.000 en 1.500 meter opgeblazen.'' Het gevoel dat ze had in Nagano was iets bijzonders. ,,De longen, de hartfuncties en techniek waren honderd procent op elkaar afgestemd. Dan krijg je vorm. En dat is een onbeschrijfelijk mooi gevoel.''

Haar grootste wens na het succes op de Spelen is de eindzege op het wereldkampioenschap sprint. Dat zou ze dit weekeinde al kunnen realiseren, maar de concurrentie is groot. Timmer, Witty, Schenk, Völker, Thomas en vooral LeMay, die een thuiswedstrijd rijdt, zitten elkaar op de hielen. Timmer liet op de kilometer in Berlijn de complete sprintelite achter zich. ,,Ik sleutel nog aan mijn 500 meter. Die rijd ik te gehaast met de armen los. Mijn eerste ronde op de 1.000 meter is zelfs sneller dan op de sprint. Omdat ik dan te wild rijd.''

This is the end is haar favoriete nummer van The Doors. Op het ijs wil ze nog niet aan een einde denken. ,,Ik ben nog jong, ik hoop nog sterker te worden. Het zou fantastisch zijn als het ooit lukt een WK te winnen. Zo niet, dan heb ik nu al een geslaagde carrière achter de rug.''