Last Post

Sinds 1927 blazen twee trompetters van de Ieperse brandweer iedere avond om acht uur de Last Post. Riek van den Kerkhove doet het nu zo'n 19 jaar, en Antoon Verschoot bijna 46 jaar. Ze komen aanfietsen, zetten zich in postuur, wachten tot twee agenten het verkeer hebben stilgelegd, en dan schalt het even in de grote Menenpoort, tussen de 54.896 dode soldatennamen uit 1917. ,,Het is een ereplicht'', zegt Riek. Hij heeft één keer verstek laten gaan, toen hij net op dat moment bezig was iemand uit het water te halen. Maar verder blazen ze altijd, zelfs als er tegelijk een huis in brand staat. ,,Het gaat voor alles, hè'', zegt de oude Antoon.

Wanneer zal ooit de emotie van de Grote Oorlog doven? Wanneer wordt het eindelijk geschiedenis? Ik doe een gok: nu. Ergens tussen de derde en de vierde generatie, tussen de kleinkinderen die de betrokkenen nog net kenden en de achterkleinkinderen verandert de houding. Je ziet dat aan de manier waarop in sommige frontmusea de herinnering plaatsmaakt voor spektakel. In de IJzertoren van Diksmuide ga je door een loopgraaf onder artillerievuur. In het Ieperse `In Flanders Fields' maak je een bestorming mee, compleet met doodsgereutel, orgelmuziek en visioenen van thuis. In het grote knekelhuis bij Verdun is de dagelijkse mis vervangen door een maandelijkse. Maar de onderaardse citadel van diezelfde stad heeft tegenwoordig wel van die spookhuis-wagentjes, waarbij met de modernste technologie alle helse ellende kan worden opgeroepen. Langzaamaan verschuift het gevoel: van verbondenheid naar rariteit.