Geen enkel mooi moment bij Molier

De titel zegt het al: er waait een ruimende wind over het toneel, zo onbestemd als, ja, als de voorstellingen van theatermaakster Carina Molier. Onvermoeibaar pionierster van het new age-theater ten slotte. Met wortels (hoe oud ze is, weet ik niet) in de jaren zestig en zeventig, of juist onbewust van het feit dat Living Theatre en talloze body-art-performers en andere rare vogels haar zijn voorgegaan. Er is, hoe dat ook zij, in elk geval veel bloot te zien bij Molier, veel lamlendigheid te ervaren, veel chaos te aanschouwen en veel met real-time sporende filmprojectie te bewonderen. De spelers samplen eens wat, ze kreunen in microfoons, nemen sexy poses aan, ze verzinken in depressies, barsten uit in woede, maken war, maken love. Weet je wel.

Ik vind het leuk en niet leuk, dit gedoe. Grappig is de onverstoorbaarheid waarmee Molier zich nu al voorstelling na voorstelling bekwaamt in het in première brengen van haar hoogstpersoonlijke variant van montagetheater. Daar zitten soms mooie momenten in, van intieme bekentenissen van universele aard, van tragische ontroering, van gewone menselijkheid die, op toneel uitvergroot, ineens ogen kan openen en geesten kan verruimen. Herkenbaarheid, bewustwording, verrassing.

Pina Bausch, grootste montagetheatermaakster aller tijden, weet voorstellingen te maken die (bijna) alleen maar uit zulke momenten bestaan, Molier bij lange na (nog) niet. Maar principe, aanpak, mentaliteit verdienen sympathie, los van de eventuele tegenvallende resultaten.

Zuid Zuid West vált tegen. Er zit, benevens een beetje existentieel getob, veel te veel SBS 6-erotiek in, met een misschien wel als gewaagd bedoelde scène waarin een pornofilm wordt opgenomen als dieptepunt. Namaak-nep (geen pleonasme in dit geval) is die eindeloze gymnastiekoefening-in-slips, zogenaamd een stilering van op de hak genomen pikanterie en wie weet is het zelfs satire – maar de ongetwijfeld beste bedoeling verkeert helaas in vervelende, inhoudsloze niksigheid.

Weg ermee hoor, jongens: dan maar geen première of uitstel. De blootloperij in deze voorstelling is sowieso maskerade van het gebrek aan inhoud, het naakte lichaam lijkt het schaamschot van de lege geest.

Juist als stuurloosheid het thema is, moet de stilering daarvan allesbehalve stuurloos zijn. In Zuid Zuid West wordt de verbeelding helaas werkelijkheid in plaats van omgekeerd en raken de maakster en haar spelers net zo op drift als hun personages.

Voorstelling: Zuid Zuid West door Nes Producties. Regie: Carina Molier. Vormgeving: Pieter Smit. Met: Henk Bakker, Marcel Faber, Gusta Geleijnse e.a. Gezien: 12/2, Brakke Grond, Amsterdam. Tournee t/m 20/3. Inl.: (020) 626 68 66