Gestampte muisjes

WE KENDEN DE verhalen. Van die man die met zijn gezin op de luchthaven van Singapore bij de paspoortcontrole werd teruggestuurd. De havenautoriteiten hadden een stapeltje Playboys in zijn iets eerder gearriveerde verhuiskisten aangetroffen en waren resoluut: pornografie is hier verboden; u kunt weer terug naar waar u vandaan kwam.

Of van dat jonge expat-paar dat na hun afscheidsfeestje in Nederland de koffers had gepakt en de verhuizers simpelweg had verteld ,,alles in te pakken''. Dat deden ze, inclusief alle volle en aangebroken flessen drank. Ook dat werd bij inspectie in de haven ontdekt en geheel volgens de Singaporese regels kon dit paar voor elke fles sterke drank – ook de halfvolle - de verplichte invoerbelasting op alcohol betalen. De rekening was ruim zeshonderd gulden groot.

Geen land met zoveel strenge regels en wetten als Singapore, en geen land waar de controle ook zo tot in detail wordt uitgevoerd als in deze stadstaat. Alle expats krijgen er mee te maken. En reken niet op `omkoopbare' douanebeambten, want corruptie is hier, in tegenstelling tot in veel andere Aziatische landen, nagenoeg uitgeroeid.

Zo strikt als ze op de naleving van hun wetgeving toezien, zo efficiënt spelen de Singaporese autoriteiten op de wensen in van buitenlanders die hier een paar jaar komen werken en wonen. Zo stuurt het Singaporese ministerie van Informatie, dat onder meer verantwoordelijk is voor de buitenlandse pers, elke nieuwe correspondent een boekje getiteld `Reporting from Singapore; A Guide for the Foreign Correspondent'. Daarin staan de volledige lijstjes die je moet afwerken om hier aan het werk te mogen, van verplichte vaccinatie tot persaccreditatie.

We wisten dus precies wat we moesten doen en meenemen, en toch zaten we na drie weken al met een praktisch probleem: het overschrijven van onze rijbewijzen. Een paar maanden voordat we naar Singapore vertrokken, was in Amsterdam de portemonnee van mijn vrouw gestolen. Naast geld en een credit card verdween zo ook haar rijbewijs. Een nieuw bewijs was snel verkregen, maar de Nederlandse uitgiftedatum van dat rijbewijs zorgde in Singapore voor verwarring. De dienstdoende beambte geloofde ons niet: ,,Heeft u een kopie van de aangifte van de diefstal?'' Nee, die hadden we niet. Volgens haar was er dus maar één conclusie en had mijn vrouw pas een paar maanden haar rijbewijs. Daarom was zij verplicht een jaar lang met speciale, fluorescerende bordjes op voor- en achterruit van onze auto door het land te rijden. Op die manier konden andere weggebruikers zien dat deze auto werd bestuurd door iemand die `minder dan een jaar' een rijbewijs had en gas terugnemen in haar buurt. Een van de vele, typisch Singaporese regels.

Nieuwe rijbewijzen, bijna verlopen paspoorten, onvertaalde universiteitsbullen - het behoort allemaal tot het papierwerk dat je in problemen kan brengen. Het advies van een ervaren expat om ,,van al je documenten, ook de oude, kopietjes mee te nemen'', bleek al snel allesbehalve overdreven. In Singapore moet alles gewoon in orde zijn voordat je je mag vestigen, en met stapels eigen documenten versnel je het proces.

Verder is in deze eilandrepubliek veel zo goed en efficiënt geregeld dat weinigen hier het gevoel zullen hebben iets essentieels te zijn vergeten. Singapore heeft ook bijna alles. Voor wie nog even niet aan lokale lekkernijen als won ton mee, laksa of popiah wil beginnen, zijn er bakkerijen met echt bruin brood en leveren luxueuze kruideniers als Jasons en Tanglin Market Place (een Ahold-supermarkt) gestampte muisjes, Venco drop en zelfs andijvie à la crème.

Wie niet houdt van Chinese bruidskasten, kan gewoon naar Ikea en het enige waarover je fervente doe-het-zelvers nog wel eens hoort klagen is het gebrek aan Hubo-achtige winkels. Maar doe-het-zelven past ook niet bij dit super georganiseerde land. Singapore is meer een `doe-het-maar-niet-zelfland'.

Net als bij ons zal bij de meeste expats in Singapore het lijstje `wat ik vergeten ben' niet zo lang zijn. Eigenlijk gaat het hier meer om `wat ik liever maar wel vergeten was'. Zoals dat mooie schilderij of die houten antieken tafel of die ingelijste prenten. Ze kunnen beter in Nederland blijven, want hier worden ze allemaal slachtoffer van het vochtige klimaat. Het tropische weer kruipt letterlijk in alles: schilderijen en prenten achter glas raken beschadigd, meubelstukken barsten en vallen uit elkaar. En een te luchten gehangen smokingjasje zit een paar dagen na een feest onder de schimmel. De enige oplossing voor het vocht is de airconditioning, maar omdat veel westerlingen juist zo houden van koloniale huizen met openslaande deuren waar de tropenwind doorheen kan, loeit de 'airco' doorgaans alleen in de slaapkamers.