Tegen verloedering

,,Kernvoorraad.'' ,,Differentiatie.'' ,,Overmaat.'' De spreekster had het een paar minuten eerder al aangekondigd: ,,Jullie moeten wel even een geestelijke marathon door.'' Er ontstaat dan ook al gauw geroezemoes, maar de meesten doorstaan het.

Ruim honderd mensen krijgen in wijkcentrum Eigenwijks uitleg over de toekomst van goedkope huurwoningen in hun stadsdeel, Slotervaart/Overtoomse Veld. Er zijn enkele tientallen migranten. Opvallend veel, vindt een oudere man. ,,Ze beginnen zich kennelijk meer betrokken te voelen bij de buurt'', zegt hij.

De presentatie van Roswitha Pudlat van het Amsterdamse Steunpunt Wonen is niet eenvoudig, maar het is een onderwerp dat leeft. Bewoners met lage inkomens vrezen uit hun buurt te worden gedrukt als door stadsvernieuwing de huurprijzen omhoog gaan en huurwoningen plaats moeten maken voor koopwoningen. Want differentiatie - mensen met lage en hoge inkomens bij elkaar laten wonen - is wat bestuurders tegenwoordig zien als oplossing in de strijd tegen verloedering van buurten.

De vrees van bewoners is niet ongegrond, legt Pudlat uit. De kernvoorraad, bestaande uit woningen met een kale huur tot 675 gulden per maand, is tussen 1995 en 1997 in Slotervaart/Overtoomse Veld afgenomen van 44 procent naar 37 procent. Gezien de lage inkomens is er nog een overschot aan goedkope woningen, maar deze `overmaat' neemt ook af. Daar komt bij dat veel mensen gezien hun inkomen in een te goedkoop huis wonen.

Het Amsterdams Steunpunt Wonen voorziet een verdere daling van de kernvoorraad. Sloop, nieuwbouw en huurstijgingen zijn hiervan de grootste oorzaken, waardoor mensen uit hun buurt worden verdreven.

Stadsvernieuwing wordt dan als een gevaar voor de buurt gezien. Een Marokkaanse man verwoordt het op deze avond duidelijk: ,,Stedelijke vernieuwing leidt tot deportatie van groepen mensen door de stad. We importeren rijke en exporteren arme mensen.''

Een vrouw ziet helemaal niets in differentiatie. Dat wordt volgens haar alleen maar ingegeven door de wens om buurten te verdichten, dus om steeds maar meer woningen te kunnen bouwen. ,,En hebben we dan een betere buurt'', vraagt ze zich op luide toon af. ,,Waar armen bij elkaar wonen is het helemaal niet slecht. Kijk maar naar de Jordaan van vroeger. Dat was leefbaar.''

Ze krijgt een enthousiast applaus. Even lijkt iedereen het eens. We moeten die rijken niet!

Maar een man zorgt snel voor een anticlimax. ,,Ons stadsdeel is niet arm én gelukkig. We dreigen eerder naar het putje te gaan.'' Daarmee eindigt de `geestelijke marathon' in verwarring. Gelukkig krijgt iedereen nog een verslag van de bijeenkomst thuisgestuurd, zo meldt de voorzitter.