Column

Supporter

Keek op Canal Jansma naar Barcelona-Real en zag een stomvervelend en saai potje. Las vanochtend dat Louis het bij vlagen briljant vond en zeer tevreden was met het gecontroleerde spel. Ik denk dat hij gelijk heeft. Hij heeft er verstand van.

Maar ik toch ook? Ik zeg niet dat ik verstand heb van tactiek, opstellingen en spelsystemen, maar mijn gevoel bedriegt me toch niet? Dit was voor de anonieme kijker toch een slaapverwekkend potje. Natuurlijk zal de trainer zeggen: ,,De verdediging maakte geen fout!'' Maar misschien is dat het wat de wedstrijd zo impotent maakte. Maakte de verdediging maar een fout! Ontstond er maar een knetterende situatie voor het doel. Bal op de lat wil ik zien. Bal op de paal. Doorgebroken speler onderuit gehaald. Zinloos hands. Pingel. Massaal naar voren als je achter staat. Strijd. Knallen. Knetteren voor je poen! Vonken voor je familie. Maar niks van dat al. Afgewogen wedstrijdje.

Ik weet dat het dom is wat ik hierboven heb geschreven. Ik laat me te veel meeslepen door de emotie en in emotionele situaties heb je alleen maar kans op domme fouten en domme fouten kosten in het huidige voetbal miljoenen! Ik weet het. Ik weet het. Ik ben de dombo. Maar ik wil strijd, fouten, houtwerk, emoties, vechten, schreeuwen, doelpunten, rennen, slidings, zweet, modder, moe, afgepeigerde spelers, schelden op de scheids en fluitconcerten. Ik wil Theo Koomen terug. Ik wil spektakel, theater, lawaai, herrie en oorlog. Ik wil geen perfect geregisseerde persconferentie waarbij de bordjes van de sponsors het belangrijkste zijn. Hoewel? Dat is op dit moment het meest spannende aan het Spaanse voetbal. Mag de trainer blijven. Louis is nu weer koning, keizer, admiraal, terwijl Guus wondenlikkend naar zijn snor terug verlangt en Aad de Mos met Sacchi belt. Maar toch: terug naar het veld! Ik wil voetbal zoals voetbal ooit bedoeld was. Barça gezien? Bar saai.