Groene kots langs de mondmicrofoon

Dansgroep Krisztina de Châtel geeft (beginnende) choreografen regelmatig de kans iets te maken voor haar reguliere programma. Te gast waren eerder Conny Janssen, Paul Selwyn Norton en – vorig seizoen in Duetten – Marie-Cécile de Bont, Thierry Smits en Neel Verdoorn.

Voor het nieuwe programma Solo's, waarvan elk door een mannelijke danser wordt uitgevoerd, zijn Dries van der Post en Mirjam Bos uitgenodigd. Zij heeft pas twee, hij wat meer choreografieën gerealiseerd. De Châtel zelf vervolgt haar soloreeks voor eigen dansers – deze keer is de Taiwanese Wen Cheng Lee aan de beurt.

De eenheid tussen de stukken wordt versterkt door het gebruik van hetzelfde toneelbeeld. Het is ontworpen door videokunstenaar Quirine Racké en bestaat uit een zwarte vloer met aan weerszijden een rode bies. Deze loopt door over het achterdoek, dat als projectiescherm dient. Elke danser wordt vergezeld door een videobeeld van een eigen lichaamsdeel en een stoel. Tussendoor zijn schaduwen te zien, die lijken op Chinese karakters.

De solo's vormen samen een overtreffende trap. In Solo VI krijgt Lee van De Châtel alle ruimte om zijn in zichzelf gekeerde, tegelijkertijd tot het uiterste gedreven en gecontroleerde bewegingen te laten zien. Op en rond een bank zonder leuningen, die hij later wegdraagt als een doodskist, voert hij een geconcentreerd machtsspel uit over zijn spieren. Vooral poses en abrupte overgangen zijn kenmerkend. Tenen draaien, voeten dribbelen, handen hakken mootjes, vlees trilt. Even gaat een arm er eigenmachtig vandoor. Op de video onthullen wegglijdende vingers een geheimzinning mummie-achtig gezicht.

Allesbehalve geheimzinnig, zelfs te doorzichtig en bedacht, is Equilibrium van en door Van der Post. In zijn lichtblauwe pak doet hij denken aan een gladde showdanser. Maar hij vertoont te veel rare trekjes om echt glad te zijn. Met een wit oplichtende leunstoel als veilige haven verbeeldt hij een zoekende mens. Hij loopt over een denkbeeldige trapeze, stopt onverhoeds, eet uit zijn navel of zijgt neer in spagaat. Het op video tonen van zijn hoofd in diverse aangezichten heeft helaas geen andere functie dan deze.

Het implosieve van Lee en het wankele bestaan van Van der Post vinden een hoogtepunt in de volledige waanzin van Molinari, de Italiaanse engel met donkere krullen in wit ondergoed uit Bos' bijdrage Delirium. Vanaf een keukenstoel op een dwangbuisachtig vierkant, kotst hij groen langs zijn mondmicrofoon. Voeten glibberen, armen bewegen spastisch en zijn glimlach is wazig. De gedrogeerde emotie-explosie intrigeert. Het geluid van Molinari's snuiven en snikken wordt versterkt, en versneld en echoënd herhaald. Op de video vloeit groen bloed zijn arm uit en weer in. Delirium is een verrassende uitsmijter.

Voorstelling: Solo's door Dansgroep Krisztina de Châtel, choreografie: De Châtel (Solo VI), Dries van der Post (Equilibrium), Mirjam Bos (Delirium), dans: Wen Cheng Lee, Van der Post, Massimo Molinari, video: Quirine Racké. Gezien: 12/2, Toneelschuur, Haarlem. Amsterdam 16 t/m 20/2. Inl. (020) 530 53 01. Tournee t/m 27/3.

    • Mirjam van der Linden