EDDY CHRISTIANI

,,Een melodie met een heel klein beetje ritme, dat is iets waar ik veel van hou,'' zong de nu 80-jarige Eddy Christiani eens, en bij wijze van instrumentaal bruggetje leefde hij zich daarbij uit in een smeuïg swingende gitaarsolo. Het is te horen in één van de 59 nummers op de drie cd's omvattende box De onvergetelijke Eddy Christiani. Wanneer hij het zong, is niet duidelijk, maar een treffende karakteristiek van zijn repertoire is het wel.

De vele walsjes en foxtrotjes, waarin de viool van Frans Poptie meestal dwars door de melodietjes heen fietst, tonen Christiani eens te meer als de stijlvaste vocalist die hij altijd is geweest, met zijn gesyncopeerde dictie en zijn uiterste toewijding aan tekst en ritme. Tijdens de bezetting ging het over het heimwee naar exotische oorden en daarna over het eenvoudige genot van een nieuwe fiets (,,m'n achterband is wel wat zacht, maar `t geeft niet lieve pop, spring maar achterop'') of over hoe vader zijn salaris thuisbracht. ,,Maar zaterdagsmiddags is alles voorbij, dan zijn er weer centjes, dus moeder lacht blij.''

Wie tijdsbeelden zoekt, vindt ze hier in overvloed – onopzettelijk, en daarom eens zo veelzeggend. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor een ongelooflijk liedje uit 1948, waarin een zeeman op een tropisch eiland strandt en weliswaar `het taaltje van die zwartjes' niet verstaat, maar toch in de armen belandt van een `lekker zwartje' en haar liefdevol meedeelt: ,,You are my chocolaadje, my kri-kra-kroezebol.''

Ook zulke nummers bracht Christiani ogenschijnlijk onbewogen en onopgesmukt ten gehore. Hij zong wat er geschreven stond, hoe onnozel dat soms ook was, en kwam zelden of nooit uit de plooi. Maar als geen ander vertegenwoordigt hij minstens drie decennia van het Nederlandse lichte lied, en talloze dierbare wijsjes zijn daarvan het resultaat.

De onvergetelijke Eddy Christiani. ABCD 30167-2