Franse ambtenaren lopen met banenwet voor de muziek uit

Frankrijk gaat eind dit jaar over op de 35-urige werkweek voor iedereen. Het grote doel is: banen scheppen. De werkloosheid is nog steeds boven de elf procent. De meer dan vier miljoen ambtenaren konden moeilijk meedoen, zei men steeds. Deze week bleek waarom: velen werken al korter dan 35 uur.

De minister van ambtenarenzaken heeft een rapport gepubliceerd van Jacques Roché, een onafhankelijke deskundige, verbonden aan de Franse Rekenkamer. Het blijkt dat in een land dat de reputatie heeft sterk gecentraliseerd te zijn de werkelijke arbeidstijd per ministerie en zelfs binnen de departementen sterk verschilt. De wettelijke arbeidsweek van 39 uur wordt op weinig plaatsen gehaald.

De arbeidstijd verschilt in de praktijk extra sterk doordat de reële vakantieregelingen aanzienlijk uiteenlopen. Binnen het ministerie van cultuur varieert het aantal vrije dagen per jaar van 30 tot 70. Het wettelijke recht op vakantie is vijf weken. Dat is nog één van de grote sociale verworvenheden van het presidentschap van François Mitterrand.

In het echte leven blijkt dat zes weken de minimumnorm is. Binnen ministeries hebben directeuren-generaal of afdelingschefs vaak aanvullende regelingen getroffen, die dan speels hun naam dragen.

Teruggerekend naar een jaar met vijf wettelijke weken vakantie, komt Roché voor de 2,2 miljoen rijksambtenaren uit op een verrassend beeld: voltijdse werkweken van 29 tot 39 uur bij cultuur, 34,5 tot 36,5 uur bij sportzaken en 32 tot 40 uur bij het ministerie van openbare werken. In de ziekenhuizen (844.000 ambtenaren) zit men gemiddeld tussen 35,5 en 38,5 uur, maar daar komen gemiddeld 30 ziektedagen per jaar bij, waardoor de realiteit nogal anders is.

Roché stelt voor van deze nood een deugd te maken door voortaan de arbeidstijd in uren per jaar te gaan definiëren, met dien verstande dat het publiek dan kan profiteren van langere openstellingsuren. Hij heeft gemerkt dat sommige groepen ambtenaren de 25 uur per week niet halen.

Zonder voor te stellen die mensen hun verworven rechten af te nemen, suggereert Roché dat zij in ieder geval werken wanneer het publiek er behoefte aan heeft.