Alledaagse herkenning bij Kiki Heessels

,,Ik ga het vanavond niet over mijn jeugd hebben,'' zegt Kiki Heessels in het begin van haar derde solovoorstelling, om vervolgens regelmatig verhalen van vroeger te vertellen. Ze gaan over de school, de vriendinnen en de jaren zestig, toen de ouders nog bestraffend tegen hun kinderen zeiden dat ze niet over honger moesten klagen – want honger hadden we in de hongerwinter. Losse opmerkingen zijn het, in tegenstelling tot het autobiografische verhaal dat ze vier jaar geleden vertelde in haar debuutprogramma Kiek uut. En de herkenning blijft nu ook vaker uit, al was het maar omdat lang niet iedereen zich nog exact kan herinneren hoe ook weer de vaste openingsbeelden waren van een serie als Charlie's Angels die ze nu nadoet.

Herkenning is een belangrijk wapen voor Kiki Heessels, want haar cabaret moet het niet van oneliners hebben, maar van grappige observaties over het leven van alledag. Die heeft ze, evenals een paar tere liedjes (`Kijk, dat waren wij / we fietsten door een schilderij') en een poëtisch soort beeldspraak. Maar nu ze vooral mikt op conférences vol losse invallen, zonder een eenduidig verhaal, blijft haar optreden ook te vaak steken in onheldere, half afgemaakte gedachten. Dat het warm kan zijn in de Bijenkorf, is een juiste vaststelling. Maar als ze daarna voordoet hoe de klanten daaronder lijden, zie ik alleen de overdrijving. En die is, vind ik, evenmin herkenbaar als haar gespeelde woede om een conducteur die in de trein zegt dat iemand met een tweede-klas-kaartje niet eerste-klas mag reizen.

,,Alles wat ik wil, dat past niet in de woorden,'' zong Kiki Heessels in haar tweede programma. Dat was een goed gelijkend zelfportret, en dat gaat ook voor haar derde een beetje op.

Voorstelling: Blond & Blauw, door Kiki Heessels. Gezien: 11/2 in Singer, Laren. Tournee t/m 24/4. Inl. (030) 2313416.