Bouscholte is van de hel naar de hemel gevaren

Afgelopen weekend braken de zeilers Hans Bouscholte en Gerard Navarin het wereldrecord van de Atlantische oversteek op een open catamaran. Gisteren landden ze op Schiphol. ,,Gekkenwerk? Ik zal het niemand aanraden.''

Lachend, bruin en met goed genezende handen arriveerden de Nederlandse zeiler Hans Bouscholte (36) en zijn Franse bemanningslid Gerard Navarin (43) gisteren op Schiphol. Afgelopen weekend stelden ze het oude wereldrecord uit '86 van de transatlantische oversteek op een open catamaran met drie dagen scherper tot 15 dagen en 21 minuten. ,,Ik ben trots een wereldrecord naar Nederland te brengen'', zei Bouscholte.

De zeiler moest keer op keer de vraag beantwoorden wat hem tot zijn kamikaze-actie had gedreven. ,,Het is gekkenwerk'', antwoordde Bouscholte. ,,Ik zal het zeker niemand aanraden. Maar je begint alleen aan zoiets, als je zeker weet dat je het einde kunt halen. Ik liep al tien jaar met dit plan rond. Door de deelname aan de Whitbread is het uitgesteld.''

Bouscholte was schipper op de Nederlandse BrunelSunergy in de Whitbreadrace '97-'98. Na de tweede etappe in Australië moest hij wegens tegenvallende prestaties het veld ruimen voor Roy Heiner. ,,Velen dachten dat ik met deze recordpoging wraak wilde nemen'', smoorde Bouscholte de volgende vraag direct in de kiem. ,,Maar dat was niet de aanleiding. Het verloop van de Whitbread had mij al gelijk gegeven. BrunelSunergy heeft na mijn vertrek twee etappes goed gevaren, maar dat was twee keer goed gegokt. Ze zijn overall als een na laatste geëindigd.''

In die Whitbreadcampagne stond volgens Bouscholte niet de prestatie voorop, maar ego's en belangen. ,,We wisten van tevoren dat we een kansloze race zouden varen. Waarom we toch zijn gegaan? De Whitbread laat je niet schieten. Gelukkig maar. Ondanks het achteraan varen is het zeezeilen voor Nederland gered.''

Bouscholte, een prof-zeiler die zijn carrière in Frankrijk opbouwde, merkte dat zelf door de vele aanbiedingen na de Whitbreadrace. Zijn aandacht ging echter uit naar de monstertocht van 5.000 kilometer over de oceaan in een minuscuul bootje. ,,Waarom dat lokte? Het is terug naar de basis: met weinig middelen een grote prestatie leveren.'' De kosten van dit project bedroegen 2,5 ton, exclusief sponsoring in natura. Bij zijn vertrek destijds uit de Whitbread kreeg Bouscholte van de hoofdsponsors een toezegging voor financiële steun bij zijn recordpoging. ,,Die belofte hebben ze ingelost'', zei Bouscholte gisteren met een grimas, ,,precies wat juridisch moest.''

Hij heeft zijn Whitbread-ervaring nu in zijn eigen campagne gebruikt. ,,Je kunt kiezen voor een militaire of een modern-management aanpak. Ik heb het weer als vroeger gedaan: hard tegen hard. Ik kon zelf alles invullen.'' Daaraan dankt hij het wereldrecord, zegt Bouscholte. En aan een gedegen voorbereiding en een boot met technische innovaties, zoals een spinaker van 55 vierkante meter, de opbergvakken en de watervoorziening. ,,Iedere dag tegen het ochtendgloren streken we de zeilen voor een pauze en het enige kopje koffie van de dag. Het mooiste moment.''

Het slechtste moment was drie dagen voor de finish, toen een fikse storm hen overviel. Het thuisfront begon al een zoekactie op touw te zetten, maar net op tijd kwam het verlossende telefoontje van het duo. Na vijftien slopende dagen hadden de zeilers de contouren van Guadeloupe én die van de BrunelSunergy met een aantal oud teamgenoten van Bouscholte in het vizier gekregen.

Bouscholte: ,,De laatste mijlen waren van de hel naar de hemel varen. Bijna iedereen had tranen in de ogen. Zelfs mijn vader hield het niet droog. Dan realiseer je je dat je egoïstisch bezig bent. Toch ga ik door. In november 2000 wil ik in de Vendée Globe van start, een non-stop solorace rond de wereld. Het record staat op 105 dagen. Zou toch mooi zijn als een Nederlander onder de 100 dagen kan duiken?''