Column

Supporter

Binnenpretje: Arena-directeur Gaasterland, die naar aanleiding van de afgelaste wedstrijd Cambuur-Feyenoord zegt: ,,Een afgekeurd veld? Dat kan ons niet gebeuren!''

Moest ook veel aan het schaatsen denken en de grote vraag waarom ik niet gekeken heb. Het is uit tussen mij en het schaatsen. Zelfs geen waakvlam meer. Heb er gistermiddag ook geen seconde aan gedacht. Hoe dat komt? Gevoel. The thrill is gone. Respect voor Rintje blijft, groot kampioen, record verpulverd, maar toch...

Wist vrijdag al dat hij ging winnen en had dus geen zin om te kijken. Daarbij is ook het schaatsen een neuzelsport geworden. Gezever over geld, geld en nog eens geld. Aegon schorst Augustinus omdat de man drie zinnige dingen hardop gemijmerd heeft in een ochtendblad en dat is PR-technisch niet handig. De sponsor betaalt, dus bepaalt. Verder het gezeik rond Ids en het gedoe tussen de commerciële en de publieke schaatsers. Ik vind het allemaal best, maar merk dat mijn interesse vervliegt. En niet alleen de mijne. Ik hoor het in de straat, de kroegen en de sigarenwinkel. Het schaatsen is op. Niemand heeft het er meer over. Te veel bank- en bijzaken.

Daarom ben ik Jari-fan. Hij moet bij Ajax blijven. Omdat Jari sport is. Natuurlijk verdient hij er geld mee en ik denk zelfs: niet weinig, maar je hoort hem er nooit over. Jari praat over voetbal en niets anders dan dat. Hij wikt en weegt op dit moment of hij bij Ajax zal blijven en de enige argumenten die ik uit zijn mond lees gaan over voetballen, winnen en voetballen. Zo was het ook met Pettersson. Je hoorde ook hem uitsluitend over de sport zelf. Geld verdienen is prima, maar wees zo rijk door er niet over te praten. Ik wil weer sport. Epoloos, sponsorloos, commercieloos, kijkcijferloos en smeergeldloos, maar ik weet het: illusie, allemaal illusie. Vanaf vandaag roep ik niet meer: ,,Ik ga morgen naar Ajax'', maar: ,,Ik ga naar Jari!''