Joris van Soerland heeft geen olympische kriebels

Sinds hij bedankte voor internationaal badminton rijgt Joris van Soerland de zeges aaneen. Gisteren won de 26-jarige Amsterdammer de nationale titel ten koste van zesvoudig kampioen Jeroen van Dijk.

Zaterdag zei hij het nog tegen Dicky Palyama nadat hij het 20-jarige talent tot zijn eigen stomme verbazing de toegang tot de finale van het Nederlands kampioenschap had versperd. ,,Zoek in mijn woordenboek het woord `druk' op. Je komt alleen iets tegen wat met een barometer te maken heeft. Druk in de strikte zin van het woord ken ik niet meer.''

Waarmee Joris van Soerland gisteren maar wilde illustreren dat hij, nog niet zo lang geleden het toonbeeld van ongeduld en wisselvalligheid, tegenwoordig als een volslagen ander mens door het leven gaat. Volwassener, evenwichtiger en mentaal gehard door tegenslag. ,,Ik leef van partij tot partij. Winnen doe ik nog altijd even graag als een paar jaar geleden. Maar mocht ik onverhoopt een keer verliezen, is er geen man overboord.''

Die mentale insteek is goed voor een zegereeks waar maar geen einde aan lijkt te komen. Anderhalve week nadat Van Soerland met zijn club Van Zijderveld de landstitel veroverde, won de 26-jarige Amsterdammer gisteren na een afwezigheid van drie jaar voor de tweede keer in zijn carrière de nationale titel in het enkelspel. In een attractieve en bij vlagen hoogstaande finale ontdeed de nummer vijf van de plaatsingslijst zich in Den Bosch in twee games (15-12 en 15-13) van titelhouder Jeroen van Dijk.

Daarmee voorkwam Van Soerland dat Van Dijk een zevende nationale titel aan zijn erelijst kon toevoegen. Dat was een hard gelag voor de rekenmeester onder de Nederlandse badmintonners, die verbeten jacht maakt op het record van Rob Ridder. De voormalige topspeler verzamelde negen nationale titels in het enkelspel. Hoewel Van Dijk de jaarlijkse optredens in de Bossche sporthal Maaspoort zo langzamerhand als verplichte nummertjes beschouwt, is hij eerzuchtig genoeg om Ridder te overtreffen.

Van Dijk zal op z'n vroegst in 2002 Ridder achterhalen. Nog wranger echter voor de nummer 21 van de wereld was de constatering dat hem gisteren de voet dwars werd gezet door een speler die - in tegenstelling tot de koele modelprof Van Dijk - dromen over een glansrijke internationale loopbaan allang uit zijn hoofd heeft gezet. Niet voor niets bekende Van Soerland na afloop dat hij zonder enige illusie in Den Bosch van start was gegaan. ,,Met een plaats in de halve finales was ik al dik tevreden geweest.''

Van Soerland profiteerde gisteren van het gebrek aan spelritme bij Van Dijk, die vorig voorjaar tijdens het prestigieuze All England Open een blessure aan de achillespees opliep. Tijd om te herstellen gunde de vaandeldrager van het Nederlandse badminton zichzelf niet of nauwelijks, bang als hij was voor een vrije val op de wereldranglijst. ,,Ik had gewoon geen andere keuze'', luidde het verweer van Van Dijk.

Dergelijke overpeinzingen zijn aan Van Soerland niet langer besteed. Het pad dat Van Dijk voor zichzelf uitstippelde, stond hem lange tijd voor ogen. Maar daar waar de Rotterdammer langzaam maar zeker de aansluiting vond met de wereldtop, ontspoorde de loopbaan van Van Soerland. Hij bleek niet bestand tegen de prestatiedruk die op de schouders rust van een professional en reikte nooit verder dan de 31ste plaats op de wereldranglijst.

Het was een van de redenen waarom Van Soerland een half jaar geleden besloot zijn internationale loopbaan op te geven en nog slechts een keer in de week te trainen. Een aanstaand vaderschap en een nieuwe werkkring, vertegenwoordiger bij sportdrankfabrikant AA Drink, deden de rest. Een bewuste stap, erkende Van Soerland destijds. ,,Want er is meer in het leven dan tegen een shuttle aan slaan.''

Relativeren heeft Van Soerland inmiddels tot kunst verheven. Ruim twee jaar geleden liep hij een geperforeerde blindedarm op. Vijf dagen was hij buiten bewustzijn en vocht hij in het ziekenhuis voor zijn leven. Die bijna-dood-ervaring maakte een ander mens van Van Soerland.

Die gedaanteverwisseling was gisteren zichtbaar. Smeet hij nog niet zo lang geleden met zijn racket of met krachttermen zodra hem onrecht werd aangedaan, tegen Van Dijk bleef hij de rust zelve. Slechts één keer, halverwege de tweede game na een dubieuze call van een van de lijnrechters, gaf de aanvoerder van landskampioen Van Zijderveld blijk van zijn frustraties.

Van Soerland begon aan de titelstrijd in de wetenschap dat hij iedereen, met uitzondering van Van Dijk, in competitieverband een of meerdere keren had verslagen. Slechts twee tegenstanders, Gerben Bruijstens en Tjitte Weistra, bleven hem een keer de baas. Het enige wat hem de afgelopen weken uit zijn evenwicht bracht was een bedorven broodje shoarma, waardoor hij in het tweede duel van de play-offs met maagkrampen op de baan stond.

Hoewel de Olympische Spelen in Sydney over ruim anderhalf jaar beginnen, zijn olympische kriebels Van Soerland vreemd. Een rentree in de nationale ploeg wees hij gisteren dan ook resoluut van de hand. ,,Zodra ik weer bij de selectie zit, komt er meteen weer druk om de hoek kijken. Dat wil ik niet meer en dat kan ik niet meer.''

Bondscoach Martijn van Dooremalen heeft vrede met die keuze. ,,Als Joris voor zijn gezin en zijn maatschappelijke carrière kiest, heb ik dat te respecteren. Wat moet ik anders? Ik ga niet met een breekijzer aan de gang om hem op andere gedachten te brengen.''