Blondie

De comeback-cd No Exit van Blondie, voor de eerst sinds 1982 weer actief, is verrassend leuk. Onveranderd is de combinatie van trashy punkpop met disco-invloeden en de ondeugende teksten van Deborah Harry (`I wanna be your pussycat,' kraait de 54-jarige ex-Playboybunny overtuigend in Happy dog). Haar stem is dieper geworden en haar ervaring als jazz-soliste schemert door in het heerlijk kitscherige Boom boom in the zoom zoom room, dat om de suggestieve lading kan tippen aan de Blondie-klassieker als In the flesh.

Toetsenman Jimmy Destri doet gelukkig niet aan nieuwlichterij en heeft het oude orgeltje van toen bewaard. Hij jengelt er lustig op los in de ouderwets melodieuze powerpophit Maria en doet de punk-spirit herleven met een op barrelorgel gespeelde toccata van Bach in het titelnummer, dat ontaardt in weerbarstig geschreeuw als rapper Coolio zich ermee mag bemoeien. Zoals Blondie begin jaren tachtig grenzen verlegde met rap- en reggae-invloeden in toegankelijke popsongs, doet de groep opnieuw een merkwaardige zijsprong in het countrynummer The dream's lost on me. Een liefdevolle versie van The Shangri-Las' Out in the streets grijpt terug op de bubblegum-meidenpop die ten grondslag lag aan vroege Blondiesuccessen.

Hoewel niet alle nummers even sterk zijn en Candy Dulfer er aan de haren bij werd getrokken voor haar saxpartij in Double take, biedt No exit het levende bewijs dat popmuziek van alle leeftijden is.

Blondie: No Exit (BMG/Beyond Music 74321648732)