Suggestief

Michel d'Hooghe is voorzitter van de medische commissie van de wereldvoetbalbond FIFA. Hij is zelf arts, tevens voorzitter van de Belgische voetbalbond. Michel d'Hooghe is geboren voor het hoogste protocol: koningen en kardinalen te vriend houden is zijn levensdoel. Voor een etentje met de minister-president trotseert hij het guurste spionnenweer, dertig centimeter sneeuw en een kou die de mussen op de telefoondraad doodvriest. Hij is ook genereus in Borgia-maaltijden aan huis. Het moet gezegd worden: Michel is een aimabel mens met een schitterende wijnkelder.

De bondsvoorzitter gaat ver in de vriendschap. Wanneer Anderlecht in Brugge moest spelen mocht de voorzitter van Anderlecht altijd zijn limousine in de garage van de bondsvoorzitter parkeren. Na een paar gegrilde langoustines, geflambeerd met de onweerstaanbare charme van mevrouw d'Hooghe, reed Michel de oude mandarijn Vandenstock dan zelf naar het stadion. We hebben het hier dus over een dienende voorzitter. Of zoals dat in het wielerjargon heet over een waterdrager.

D'Hooghe heeft een hond. Caje genaamd, naar de roepnaam van de vroegere Belgische voetballer Jan Ceulemans. Ik ken niemand die zo dweepzuchtig is als deze Brugse arts. In elk interview praat hij over Happel, de vroegere coach van Brugge, over Raoul Lambert, de vroegere spits van Brugge, over Marieke, de vroegere kantinejuffrouw van Brugge. Happel is dood, de anderen zijn inmiddels bejaard, maar de trouw aan mensen van Michel d'Hooghe staat buiten de tijd. En buiten het leven. D'Hooghe is namelijk een christen in het bewonderen.

Nog steeds van deze wereld, dat wel.

Als UEFA-bobo ademt hij een internationaal airco-luchtje, kent hij de smaak van kaviaar, woont hij in een Proustiaanse villa. Maar hij heeft wat Samaranch ook heeft: noblesse met de hoed van de padvinder. In pedagogisch surrealisme zijn die twee elkaar waard. Terwijl hun collega-bobo's zwaar beademde herinneringen over hotelmeisjes uitwisselen, pijnigen zij hun kop met idealen voor een betere wereld. Er is ook een volkse kant aan de Belgische bondsvoorzitter: als de moeder van alle cornervlaggen staat hij soms op zondag langs een aardappelveld naar amateurvoetbal te kijken.

Vorig jaar is het mis gegaan met Michel d'Hooghe. Hij had gehoopt na het vertrek van Havelange doorgeschoven te worden naar het presidentschap van de UEFA. Het was zijn ultieme ambitie waarin hij jarenlang salondiplomatie had geïnvesteerd. Mevrouw d'Hooghe heeft honderdduizend duifjes gebakken voor hele UEFA-congressen ter ondersteuning van Michel. UEFA-bobo's uit Oezbekistan, Nieuw-Guinea, Katanga, ja zelfs uit Limburg werden jaar na jaar in Brugge genodigd voor een rondleiding in het prachtig gerestaureerde Begijnhof. Het mocht niet helpen. Blatter werd gekozen en Johansson bleef zitten. Sindsdien loopt Michel d'Hooghe er gewond bij. Nooit is hij nog zonder koude lava in de ogen. De kampioen van de gestreken plooien is een omfloerste querulant geworden. Hij is ten diepste gevuld met oppositie en tegendraadsheid. De oude vrienden een hand geven lukt nog net, maar er gaat meer kracht en warmte uit van een theedoek. De mensenvriend is helemaal verjicht.

Deze week viel D'Hooghe van zijn biotoop af. In Lausanne suggereerde hij dat sommige spelers bij het WK voetbal in Frankrijk hun toevlucht hebben gezocht tot EPO. Hij zei het zo: ,, Alle resultaten van de dopingcontroles waren negatief. Dus niemand had anabole steroïden gebruikt. Maar ik ben er heilig van overtuigd dat EPO heeft meegespeeld bij het WK in Frankrijk.''

D'Hooghe had geen bewijzen voor deze gewaagde stelling. Maar: ,,Als ik zie hoe moeilijk het herstel van de Belgische internationals verliep en als ik dat vergelijk met de opmerkelijke frisheid van enkele tegenstanders, dan vraag ik mij toch echt af.''

Dat voetballers zo'n suggestieve cafépraat over zich heen laten gaan, hoe bestaat het? Zelfs Zidane, Bergkamp, de Del Piero's laten zich als de eerste beste kermiscoureur in de verdachtenhoek lullen, notabene door de voorzitter van de medische commissie van de FIFA. Die gelatenheid is onrustwekkender dan EPO. Bewijzen nul, alleen maar verdachtmakingen. Het kan allemaal: voetballers hebben de trots van beukennootjes. Ze buigen en beven voor beledigingen van gefrustreerde carrièristen.