Het magische Zuidland

Vorige week zwaaiden wij onze dochter uit op Schiphol. Dat maakte bij ons veel emotie los. Want zeven maanden is een lange tijd; gaat alles volgens verwachting, dan brengt ze die periode werkend en reizend in Australië door.

Zowel mijn vrouw als ik staat positief tegenover dit avontuur. Zij laste als zeventienjarige een jaar Engeland (au pair bij een Londense bisschop) in tussen de MMS en haar studie Engels. Ik brak na een jaar mijn biologiestudie in Amsterdam af en vertrok liftend naar Noorwegen en Lapland. Mijn `noordelijk gevoel' liet zich niet langer bedelven onder feiten en tentamens. Ik was achttien en de wereld lag aan mijn voeten. Op reis! Nu en dan bracht ik in Noorse kuststadjes als los werkman in visfabrieken mijn financiële reserves weer op peil. Na een half jaar kwam ik terug en liet mij in Groningen inschrijven als student in de sociale geografie.

Hoe kwam ze nu toch bij Australië? Op die brandende vraag heb ik van haar nooit een bevredigend antwoord gekregen. Ze kende geen Australiërs en ze heeft zich nooit in dit reusachtige eiland verdiept. Wilde ze graag zo ver mogelijk van huis? Naar een Westers land waar je met Engels terecht kon? Wilde ze na tientallen bezoekjes aan de Zoo in Emmen nu eindelijk eens kangoeroes in het echt zien?

Ja, dat zou best kunnen, zei ze dan (zo ongeveer.)

,,Hoe kwam jij toen bij Noorwegen'', luidde haar tegenvraag.

Daar zat iets in. Wat wist ik destijds van dat land? Bijzonder weinig, vermoed ik. De reis erheen zal ook wel op grond van vage gevoelens over een `grootse natuur' en een `zee van ruimte' ondernomen zijn.

In de afgelopen maanden legde ik zo nu en dan wat boeken op haar bureau. Bijvoorbeeld `De fatale kust' van Robert Hughes, waarin de geschiedenis van `Zuidland' op fascinerende wijze wordt beschreven. Alsmede een bundel met verhalen over Australische ontdekkingsreizen en het amusante `De rode kangoeroe' van wereldfietser Frank van Rijn.

Erg groot was haar leeshonger niet. Ze bladerde wat in een reisgids van Lonely Planet. Tot haar schrik stuitte ze daarin op krokodillen en spinnen met een dodelijke beet die zich in de tuinen van Sidney verborgen hielden. Even dacht ik dat Zuidland het toch nog zou afleggen tegen Noordland, en dat ze voor IJsland zou kiezen waaraan ze goede herinneringen bewaarde. Helaas, het vijfde continent liet zich niet van de eerste plaats verdrijven.

Pas later drong het tot mij door dat haar beeld van Australië voornamelijk bepaald werd door de televisieserie `Heart Break High'. Zelden miste ze een aflevering van de relatiekluwen tussen de leerlingen op deze multi-etnische school. Haar eigen Groningse schoolleven stak waarschijnlijk bleek af tegen deze exotische cocktail.

Volgens mijn vrouw die lesgeeft op een middelbare school, heeft het woord Australië onder jongeren een haast magische klank. Voor hen is het een land van eindeloze stranden en een onmetelijk binnenland, een ideale combinatie van Baywatch en Crocodile Dundee. Niet voor niets is er een speciale organisatie, Activity International, die voor jongeren werkvakanties in `Down Under' regelt. `Een paradijs voor reizigers waar je je onmiddellijk thuis zult voelen en waar enorm veel te zien is', staat er in de brochure. `Down Under biedt swingende wereldsteden, verlaten stukken Outback, tropische regenwouden, bijzonder Aboriginal sites en uitgestrekte woestijngebieden.' Bovendien is de economie er ingesteld op `werkende backpackers'. En daarbij komt nog dat de `Ozzies' een gemakkelijke werkmentaliteit hebben.

Alleen saaie dienders hadden niets in Australië te zoeken. Op Schiphol zagen de jongens en meisjes die niet meteen de schoolklas voor de collegezaal wilden inruilen, er dan ook vrolijk en opgewonden uit. Alleen de ouders pinkten een traantje weg.

,,Als je het daar na een paar maanden gezien hebt'', fluisterde ik Wienke toe, ,,kom dan gewoon terug. Je hebt tenslotte een retour''.

Ze keek me verwonderd aan. ,,Ik zal eerder tijd tekort komen'', lachte ze.

Ja, natuurlijk. Die eindeloze Outback van Down Under... Toen ze voorbij de laatste paspoortcontrole was, hieven wij de hand in een laatste groet. Zij vloog uit naar het magische Zuidland, wij keerden terug naar het doodsaaie Zuidhorn.

    • Gerrit Jan Zwier