Gedeeltelijk afgekeurd en niet meer welkom (2)

Mijn man werd voor de eerste maal volgens de nieuwe strengere normen gekeurd in 1994. En volledig afgekeurd, dus 80-100 procent invalide. Op dat moment verloor hij zijn werkgever. Die werkgever (een gemeente) zal daar niet rouwig om zijn geweest want die gemeente had nu niet de verplichting voor een andere baan binnen het bedrijf te zorgen.

In 1996 volgde de eerste herkeuring volgens dezelfde strenge normen als in 1994.

De lichamelijke toestand was alleen maar slechter geworden. Tot onze verbijstering bleken dezelfde keuringsartsen geweldige optimisten te zijn en werd mijn man voor 38 uur werk goedgekeurd, zij het met beperkingen. De invaliditeit daalde van 80-100 procent tot 55-65 procent.

Je gaat naar het arbeidsbureau en je komt in de categorie onbemiddelbaar. Je praat met de arbeidskundige van je pensioenfonds (ABP/USZO) en die vindt je onbemiddelbaar.

Intussen blijk je al anderhalf jaar van je werkloosheidsuitkeringstijd opgesoupeerd te hebben. Dit is heel voordelig voor de sociale fondsen, want de werkloosheidsuitkering is in het eerste jaar hoger dan de WAO.

Ik vind de krokodillentranen van de werkgeversorganisaties en de sociale fondsen dan ook hypocriet als het gaat om gedeeltelijk goedgekeurde WAO'ers die niet meer aan het werk komen. Deze mensen vinden geen werk omdat geen werkgever ze wil hebben. Ze zijn er trouwens vaak ook te ziek en/of te gebrekkig voor.