Een land voor adrenalinejunks

De bus schakelt zwaar voor de steile bocht. Ik werp een laatste blik achterom op de dorre, uitgestrekte graslanden van het Zuid-Eiland. Vijf uur lang zijn we over lange, lege tweebaanswegen gereden. Twee keer zijn we gestopt voor een pauze; de eerste keer in een gehucht waar je elk moment pioniers met paard en wagen in de hoofdstraat verwachtte. De geur van versgebakken brood vermengde zich met de geur van de bloesem op de veranda's. De tweede stopplaats was in the middle of nowhere, waar een supermarktje annex café, een politiebureau en een benzinepomp de erosie weerstonden.

Na een uur lang draaien en stijgen door de imposante bergen en steeds dieper het ruige landschap in te zijn gereden, steeds dichter naar de breedtegraden van Antarctica toe, roept de buschauffeur: ,,Queenstown in zicht!'' We zijn aangekomen in het bekendste centrum van de `Fear Factory', zoals Nieuw Zeeland zijn adrenaline-volle avonturenpakket samenvat. Boven een vulkanische bergkam zweven drie parachutes. Op een brug over een diepe kloof staan tientallen mensen nerveus te wachten op hun eerste bungyjump. Bij een hotel stappen mensen met helmen en peddels in een busje voor een woeste riviertocht en boven een meer zwermen drie helikopters met open deuren.

Al een week lang hoor ik verhalen van toeristen die uit vliegtuigen springen, in plastic luchtbellen vulkaanhellingen afdenderen, stroomversnellingen boven- of ondergronds bedwingen en zich aan draden laten rondslingeren boven een vallei. En het verhaal over de skiër die voor zijn leven vechtend voor de hete lava uitskiede. Maar dat was eenmalig, in de winter van '95-'96, toen een vulkaan onverwacht begon te werken.

Nieuw Zeeland is het land van de adrenaline. Dus moet ik er ook aan geloven. Verschuilen achter een zwakke conditie of andere mankementen heeft geen zin; alle activiteiten worden aanbevolen als veilig en voor iedereen geschikt. De folders vermelden records van 85-jarigen. `Zorb' lijkt mij wel wat: in een PVC-luchtbel met een diameter van 3.2 meter worden opgesloten en dan als een centrifuge (lucht, gras, lucht, gras, lucht zien) met 50 km/u of meer van een helling afdonderen. De Zorb is wegens groot succes uitgebreid naar de Hydro- en Water-Zorb; de Snow-Zorb is nog in ontwikkeling. Helaas kan ik me niet aansluiten bij de snelgroeiende Zorbonauten-club. ,,Doen we hier nog niet, u moet in Rotorua zijn.'' Ik strijk met een stapel folders op een terras neer en blader door de aanbiedingen: een Triple Thriller (heli-jumping, jetboat, raften) voor NZ$ 165,00 (ƒ173) of de Pipeline-bungy jump van 102 meter hoogte? Me overgeven aan een Raging Thunder-avontuur tijdens het `sledgen'? (Sledgen is op een korte surfboardachtige plank door stroomversnellingen jagen). `Krankzinnig', aldus de brochure. Ik bestel nog een koffie. Een jongen naast me heeft mijn dilemma opgemerkt en buigt zich over. Hij vertelt met schitterende ogen zojuist een `skydive', een vrije val van vijftig seconden uit een vliegtuig, te hebben overleefd. ,,Toen het luik in het vliegtuig openging'', zegt Marcus Giles uit Australië, ,,had ik mijn maag in mijn keel en mijn hersenen in mijn ballen. Dit moet een mens niet doen, dacht ik nog. Tijdens de sprong heb ik alleen maar `no no no no!' geroepen. Toen raakte ik in een shock. Tegen de tijd dat de parachute openging begon ik hysterisch te lachen en daarmee ben ik niet meer opgehouden.'' Ik streep de skydive van mijn lijstje. ,,Raften was enger'', ratelt Marcus. ,,Je schiet in de rubberboot over stroomversnellingen en rotsen, terwijl je niet ziet waar je heen gaat. Het opspattende water beneemt alle zicht. Als ik maar levend aankom, dacht ik.'' Hij ziet mijn half vragende, half spottende blik. ,,Het is gevaarlijker dan je denkt. Er komen elk jaar mensen bij om.'' Marcus springt op. ,,Ik ben voor de rest van mijn leven een adrenaline-junkie. Ga je mee? Ik ga shotover-jetten.'' Ik schud mijn hoofd. Het plaatje van de speedboot, die met gillende mensen een nauwe kloof doorschiet, heb ik al op de afgekeurde stapel liggen. Hoe meer mogelijkheden ik ontdek om de ultieme kick, de heftigste adrenaline-stoot ooit te beleven, hoe meer het me tegenstaat.

Helaas zijn enge sporten zo'n beetje het enige vertier in Nieuw Zeeland. Gelokt door de vulkanische gebieden, bergkammen en regenwouden was ik hierheen getrokken, maar de lauwe sfeer stond niet op de glanzende plaatjes. Buiten de Fear-Factory is het een saai land. Weinig levenslust, slechts teleurgestelde afstammelingen van de pioniers, die T-shirts verkopen met het opschrift: `If the world was flat, we would have been the ones, that were living on the edge.' Maar de wereld is rond en N-Zeeland ligt achter het swingender Australië verstopt.

Op de terugweg naar het Noord-Eiland passeer ik de Franz Josef Glacier-gletsjer. Kleine, rode helikopters stijgen om de haverklap op om groepjes avonturiers met ijshouwelen bovenop af te zetten, die vervolgens glibberend over het eeuwenoude ijs langs de regenwouden naar beneden komen. Bekaf, maar voldaan. ,,Nieuw Zeeland een Fear Factory?'' zegt een Engelse verontwaardigd. ,,Niks fear, dit is een en al fun, fun, fun.''

INFORMATIE

New Zealand Tourism Board, Friedrichstrasse 10-12, D-60323 Frankfurt. Tel 0049699712110. Fax 00496997121113

Internet: (http://www.nztb.org.nz)

Veel informatie op: (http://www.nztb.govt.nz/sites) (http://www.nztourism.com.au)

Informatie over avonturenpakketten via reisbureau's in Nederland (oa De Vliegwinkel, 020-4221622). In N-Zeeland worden arrangementen aangeboden via hostels en reisbureau's. De NZ dollar=ƒ1,05.

Bekende `adrenaline-centra' zijn Rotorua en Taupo op het N-Eiland, Christchurch en Queenstown op het Z-Eiland.

Greep uit het aanbod:

The Argo: 8-wheeldrive amfibie-voertuig, dat overal door- en overheen rijdt. Tochten door modder, bos, rivier, bergen, etc.

Bungy-jump: Kawarau Bridge (43m), Skippers Canyon (71m), the Pipeline (102m), The Ledge (400m, dag- en nachtsprongen, een `wild' en een `mild' side) en Heli-jumpen. Genoemde plekken alle in Queenstown. Prijs: NZ$85-$170

Fly-by-wire: als een raket in een vallei worden rondgeslingerd.Gletsjerhiking: op gletscher met ijspik rondzwerven. Op de hoogste delen kun je per helikopter worden afgezet. (NZ$55 dagtrip, NZ$165 per heli)

Heli-skiing: per helikopter naar de skipiste; o.a. bij Mount Cook Massief.

Parasailing: combi van deltavliegen en parachutespringen; vluchten Crown Terrace (620m; Queenstown).

Rapjumping: abseilen van een wolkenkrabber in Auckland. NZ$ 50

Rockclimbing: langs loodrechte wanden omhoog. YMCA in Christchurch heeft de grootste klauterwand van N-Zeeland.

Sandsurfen: met surfboard van duinen af (Noord-Eiland).

Shotoverjet: in een `jetboat' langs rotswanden en door kloven en tot slot een draai van 360 graden. Oa op Shotover River bij Queenstown en Whitianga, Whakatane, Taupo.

Sledging: op een surfachtige plank door stroomversnellingen.

Skydiven: parachutespringen in een vrije val van 9.000 tot 12.000 voet; voor beginners sprong met instructeur. Oa in Queenstown, Napier, Taupo, Nelson & Greymouth. (vanaf ± NZ$165)

White-waterrafting: in rubberboot stroomversnellingen af. Heli-raften kan ook. NZ$ 55-105 pp

Black-waterrafting: Zie boven, maar dan ondergronds. Christchurch, Waitomo, Westport, Greymouth. NZ$ 50-100 pp

Zorbing: in een PVC-kogel met 50 km p/u van hellingen af. NZ$ 30 per rol.

(Prijzen zijn indicaties)

    • Florence van Berckel