Kat-en-muis-spel VS en Irak escaleert

Amerikaanse marinevliegtuigen hebben gisteren een aanval uitgevoerd op een Iraakse batterij anti-schipraketten. Het bombardement betekent een verdere escalatie van het kat-en-muis-spel dat zich dagelijks in de no-fly zones afspeelt. Volgens het Pentagon ging het om een aantal zogeheten Seersucker-raketten, een neefje van de Chinese Zijderups-raket en een verouderd Sovjet-ontwerp.

Volgens de VS vormde de batterij een bedreiging voor het scheepvaartverkeer in de Golf, maar dat is nauwelijks serieus te nemen. De Seersucker is door zijn grote omvang eerder een onbemand vliegtuig te noemen, dan een raket. Het bereik bedraagt zo'n 100 kilometer, maar marineschepen hebben tijd genoeg om de grote projectielen van verre op de radarschermen te zien aankomen. Een Brits fregat schoot tijdens de Golfoorlog, in de enige confrontatie met anti-schipraketten, met een oude Sea Dart zonder moeite een Zijderups-raket neer.

Het is waarschijnlijker dat de Amerikanen de Irakezen duidelijk willen maken niet terug te schrikken voor het uitbreiden van de doelenlijst. Ook geeft deze aanval een signaal af aan Iran, dat beschikt over honderden van dit soort anti-schipraketten. Het vertrouwen dat Iran in deze raketten stelt, heeft door de moeiteloze uitschakeling van de Iraakse projectielen een knauw gekregen.

Intussen tekent zich de volgende stap op de escalatieladder al af. Tot op heden werden, telkens als Iraakse radarinstallaties werden ingeschakeld of Iraakse MiG's de no fly-zones binnendrongen, uitsluitend doelen aangevallen die zich in die zones zèlf bevonden. De Amerikaanse luchtmacht is ontevreden over deze beperkingen. ,,Als je bijen wilt vangen, moet je bij de korf zijn'', heet het in luchtmachtkringen. Wanneer de Irakezen doorgaan met het `aanstralen' van Amerikaanse en Britse gevechtsvliegtuigen kunnen luchtaanvallen op de Iraakse vliegvelden buiten de no-fly zones rond Bagdad niet lang meer op zich laten wachten.